|
39. Concludit peccato originis omnes obnoxios. Nimis
longum fiet, si ad singula testimonia similiter
disputemus. Unde commodius esse arbitror, acervatim
cogere, quae occurrere potuerint, vel quae sufficere
videbuntur, quibus appareat Dominum Jesum Christum non
aliam ob causam in carne venisse, ac forma servi accepta
factum obedientem usque ad mortem crucis (Philipp.
II, 7, 8), nisi ut hac dispensatione
misericordissimae gratiae omnes, quibus tanquam membris in
suo corpore constitutis caput est ad capessondum regnum
coelorum, vivificaret, salvos faceret, liberaret,
redimeret, illuminaret, qui prius fuissent in peccatorum
morte, languoribus, servitute, captivitate, tenebris
constituti, sub potestate diaboli principis peccatorum:
ac sic fieret mediator Dei et hominum, per quem post
inimicitias impietatis nostrae, illius gratiae pace
finitas, reconciliaremur Deo in aeternam vitam, ab
aeterna morte quae talibus impendebat erepti. Hoc enim
cum abundantius apparuerit, consequens erit ut ad istam
Christi dispensationem, quae per ejus humilitatem facta
est, pertinere non possint, qui vita, salute,
liberatione, redemptione, illuminatione non indigent.
Et quoniam ad hanc pertinet Baptismus, quo Christo
consepeliuntur, ut incorporentur illi membra ejus, hoc
est fideles ejus: profecto nec Baptismus est necessarius
eis qui illo remissionis et reconciliationis beneficio,
quae fit per mediatorem, non opus habent. Porro quia
parvulos baptizandos esse concedunt, qui contra
auctoritatem universae Ecclesiae, procul dubio per
Dominum et Apostolos traditam, venire non possunt:
concedant oportet eos egere illis beneficiis mediatoris,
ut abluti per Sacramentum charitatemque fidelium, ac sic
incorporati Christi corpori, quod est Ecclesia,
reconcilientur Deo, ut in illo vivi, ut salvi, ut
liberati, ut redempti, ut illuminati fiant: unde, nisi
a morte, vitiis, reatu, subjectione, tenebris
peccatorum? quae quoniam nulla in ea aetate per suam vitam
propriam commiserunt, restat originale peccatum.
|
|
