|
62. Nemo potest reconciliari Deo, nisi per
Christum. Deinde sic consequenter dicit: Deus sic
dilexit mundum, ut Filium suum unigenitum daret; ut
omnis qui credit in eum, non pereat, sed habeat vitam
aeternam. Periturus erat ergo parvulus nec habiturus
vitam aeternam, si per sacramentum Baptismi non crederet
in unigenitum Dei Filium, dum interim sic venit ut non
judicet mundum, sed ut salvetur mundus per ipsum:
praesertim quia sequitur, et dicit, Qui credit in eum,
non judicatur: qui autem non credit, jam judicatus est;
quia non credidit in nomine unigeniti Filii Dei. Ubi
ergo parvulos ponimus baptizatos, nisi inter fideles,
sicut universae ubique Ecclesiae clamat auctoritas? Ergo
inter eos qui crediderunt; hoc enim eis acquiritur per
virtutem Sacramenti et offerentium responsionem: ac per
hoc eos qui baptizati non sunt, inter eos qui non
crediderunt. Porro si illi qui baptizati sunt, non
judicantur; isti quia carent Baptismo, judicantur.
Quod vero adjungit, Hoc est autem judicium, quia lux
venit in mundum, et dilexerunt homines tenebras magis quam
lucem: unde, Lux venit in mundum, nisi de suo dicit
adventu, sine cujus adventus sacramento quomodo parvuli
esse dicuntur in luce? Aut quomodo non et hoc in
dilectione tenebrarum habent, qui quemadmodum ipsi non
credunt, sic nec baptizandos suos parvulos arbitrantur,
quando eis mortem corporis timent? In Deo autem dicit
facta opera ejus, qui venit ad lucem; quia intelligit
justificationem suam non ad sua merita, sed ad Dei
gratiam pertinere. Deus est enim, inquit Apostolus,
qui operatur in vobis et velle et operari, pro bona
voluntate (Philipp. II, 13). Hoc modo ergo fit
omnium ex carnali generatione ad Christum venientium
regeneratio spiritualis. Ipse hoc aperuit, ipse
monstravit, cum ab eo quaereretur quomodo possent ista
fieri; nemini humanam argumentationem in hac causa liberam
fecit: non alienentur parvuli a gratia remissionis
peccatorum. Non aliter transitur ad Christum; nemo
aliter potest Deo reconciliari et ad Deum venire, nisi
per Christum.
|
|
