|
11. Objectio Pelagianorum, Quare justus non gignat
justum. Frustra itaque nonnulli etiam illud
argumentantur, ut dicant , Si peccator genuit
peccatorem, ut parvulo ejus reatus originalis peccati in
Baptismi acceptione solvatur; etiam justus justum gignere
debuit. Quasi ex hoc quisque carnaliter gignat quod
justus est, et non ex hoc quod in membris ejus
concupiscentialiter movetur, et ad usum propagandi lex
peccati mentis lege convertitur. Ex hoc ergo gignit quod
adhuc vetustum trahit inter filios saeculi, non ex hoc
quod in novitatem promovit inter filios Dei. Filii enim
saeculi hujus generant et generantur (Luc. XX,
34). Inde et quod nascitur tale est, quia et quod
nascitur de carne, caro est (Joan. III, 6).
Justi autem non sunt nisi filii Dei. In quantum autem
sunt filii Dei, carne non gignunt; quia spiritu et
ipsi, non carne nati sunt. Sed ex hoc carne gignunt,
quicumque eorum gignunt, ex quo nondum in novitatem
perfectam totas vetustatis reliquias commutarunt. Unde
quisquis filius de hac parte nascitur vetusta et infirma,
necesse est ut etiam ipse vetustus sit et infirmus:
idcirco oportet ut etiam ipse in aliam generationem per
remissionem peccati spiritu renovetur. Quod si in eo non
fit, nihil ei proderit pater justus; spiritu enim justus
est, quo eum non genuit: si autem fit, nihil ei oberit
etiam pater injustus: iste enim gratia spirituali in spem
novitatis aeternae transitum fecit; ille autem mente
carnali totus in vetustate permansit.
|
|
