|
18. Perfecta justitia humana imperfecta est. Sunt
ergo in terra justi, sunt magni, fortes, prudentes,
continentes, patientes, pii, misericordes, temporalia
mala omnia propter justitiam aequo animo tolerantes. Sed
si verum est, imo quia verum est, Si dixerimus quia
peccatum non habemus, nos ipsos decipimus (I Joan.
I, 8); et, Non justificabitur in conspectu tuo omnis
vivens (Psal. CXLII, 2): non sunt sine
peccato; nec quisquam eorum tam arroganter insanit, ut
non sibi pro suis qualibuscumque peccatis dominica oratione
opus esse arbitretur.
19. Nam de Zacharia et Elisabeth, qui nobis saepe in
hujus quaestionis disputationibus objiciuntur, quid
dicamus, nisi quod evidenter Scriptura testatur,
eminenti justitia fuisse Zachariam in principibus
sacerdotum ad offerenda Veteris Testamenti sacrificia
pertinentium. Legimus autem in Epistola quae ad
Hebraeos scribitur , quod testimonium in libro superiore
jam posui (Supra, lib. 1, n. 50), solum
Christum esse principem sacerdotum, qui non haberet
necessitatem, sicut illi qui sacerdotum principes
dicebantur, sacrificium pro suis primum offerre peccatis
quotidie, deinde pro populi. Talem enim decebat,
inquit, habere nos principem sacerdotum, justum, sine
malitia, incontaminatum, separatum a peccatoribus,
altiorem a coelis factum, non habentem quotidianam
necessitatem, sicut principes sacerdotum, primum pro suis
peccatis sacrificium offerre (Hebr. VII, 26,
27). In hoc sacerdotum numero Zacharias, in hoc
Phinees, in hoc ipse Aaron, a quo iste ordo exorsus
est, fuit, et quicumque alii in illo sacerdotio
laudabiliter justeque vixerunt; qui tamen habebant
necessitatem sacrificium primitus pro suis offerre
peccatis, solo Christo existente, cujus venturi figuram
gestabant, qui hanc necessitatem sacerdos incontaminabilis
non haberet.
20. Quid autem de Zacharia et Elisabeth laudabile
dictum est, quod non in eo comprehendatur, quod de se
Apostolus, cum in Christum nondum credidisset,
professus est? Dixit enim se secundum justitiam quae in
lege est, fuisse sine querela: hoc et de illis ita
legitur, Erant autem ambo justi ante Deum, incedentes
in omnibus mandatis et justificationibus Domini sine
querela (Luc. I, 6). Quia ergo quidquid eis inerat
justitiae, non erat ad homines simulatum, ideo dictum
est, ante Deum. Quod autem de Zacharia et ejus conjuge
scriptum est, in omnibus mandatis et justificationibus
Domini: hoc ille breviter dixit, in lege. Non enim
alia lex illi, alia istis fuit ante Evangelium; sed una
atque eadem, quam legimus per Moysen datam patribus
eorum, secundum quam etiam sacerdos erat Zacharias, et
vice sua sacrificabat. Et tamen Apostolus, qui simili
tunc justitia praeditus fuit, sequitur, et dicit: Quae
mihi lucra fuerunt, haec propter Christum damna esse
duxi: verumtamen et arbitror omnia damnum esse propter
eminentem scientiam Domini nostri Jesu Christi, propter
quem omnia non solum detrimenta credidi, verum etiam
stercora existimavi esse, ut Christum lucrifaciam, et
inveniar in illo non habens meam justitiam quae ex lege
est, sed eam quae est per fidem Christi, quae est ex
Deo, justitiam in fide, ad cognoscendum eum et virtutem
resurrectionis ejus et communicationem passionis ejus,
conformatus morti ipsius, si quo modo occurram in
resurrectionem mortuorum. Tantum ergo longe est, ut
propter illa verba Zachariam et Elisabeth credamus sine
ullo peccato perfectam habuisse justitiam, ut nec ipsum
Apostolum ejusdem regulae summitate arbitremur fuisse
perfectum, non solum in illa legis justitia, quam similem
istis habuit, quam inter damna et stercora deputat in
comparatione eminentissimae justitiae, quae in fide
Christi est; verum etiam in ipso quoque Evangelio, ubi
et tanti Apostolatus meruit principatum: quod dicere non
auderem, nisi ei non credere nefas ducerem. Ubi etiam
sequitur, et adjungit: Non quia jam acceperim, aut jam
perfectus sim; sequor autem, si comprehendam , in quo et
apprehensus sum in Christo Jesu. Fratres, ego me ipsum
non arbitror apprehendisse: unum autem, quae retro
oblitus, in ea quae ante sunt extentus, secundum
intentionem sequor, ad palmam supernae vocationis Dei,
in Christo Jesu. Ipse se confitetur nondum accepisse,
nondum esse perfectum ea plenitudine justitiae, quam
adipisci dilexit in Christo; sed adhuc secundum
intentionem sequi, et praeterita obliviscentem in ea quae
ante sunt extendi: ut noverimus etiam ad ipsum pertinere
illud quod ait, Et si exterior homo noster corrumpitur,
sed interior renovatur de die in diem (II Cor. IV,
16): quamvis jam esset perfectus viator, etsi nondum
erat ipsius itineris perfectione perventor. Denique tales
vult secum in isto cursu comites rapere, quibus continuo
subjungit et dicit: Quotquot ergo perfecti, hoc
sapiamus; et si quid aliter sapitis, hoc quoque Deus
vobis revelabit : verumtamen, in quod pervenimus, in eo
ambulemus (Philipp. III, 3-16). Ambulatio
ista, non corporis pedibus, sed mentis affectibus et
vitae moribus geritur, ut possint esse perfecti justitiae
possessores, qui recto itinere fidei de die in diem in sua
renovatione proficientes, jam perfecti facti sunt ejusdem
justitiae viatores.
|
|
