|
36. Status hominis ante peccatum. Hanc ergo priusquam
violassent, placebant Deo, et placebat eis Deus; et
quamvis corpus animale gestarent, nihil inobediens in illo
adversum se moveri sentiebant. Faciebat quippe hoc ordo
justitiae, ut quia eorum anima famulum corpus a Domino
acceperat, sicut ipsa eidem Domino suo, ita illi corpus
ejus obediret, atque exhiberet vitae illi congruum sine
ulla resistentia famulatum. Hinc et nudi erant, et non
confundebantur. Animam quippe rationalem naturali
verecundia nunc pudet, quod in carne, in cujus servitutem
jus potestatis accepit, nescio qua infirmitate efficere
non potest, ut se nolente non moveantur membra, et se
volente moveantur. Quae propter hoc in quovis casto,
merito appellantur pudenda, quod adversus dominam mentem,
quasi suae sint potestatis, sicut libitum est,
excitantur: idque solum juris in his habent frena
virtutis, ut ad immundas et illicitas corruptiones ea
pervenire non sinant. Haec igitur carnis inobedientia,
quae in ipso motu est, etiamsi habere non permittatur
effectum, non erat in illis primis hominibus, quando nudi
erant, et non confundebantur. Nondum quippe anima
rationalis domina carnis inobediens exstiterat Domino
suo, ut poena reciproca inobedientem experiretur carnem
famulam suam cum sensu quodam confusionis et molestiae
suae, quem sensum certe ipsa per inobedientiam suam non
intulit Deo. Neque enim Deo pudendum est aut molestum,
si nos ei non obedimus, cujus in nos summam potestatem
nullo modo minuere valemus: sed nobis pudendum est, quod
imperio nostro caro non servit; quia hoc fit per
infirmitatem quam peccando meruimus, vocaturque peccatum
habitans in membris nostris (Rom. VII, 17,
23). Sic est autem hoc peccatum, ut sit poena
peccati. Denique posteaquam est illa facta transgressio,
et anima inobediens a lege sui Domini aversa est, habere
coepit contra eam servus ejus, hoc est corpus ejus, legem
inobedientiae; et puduit illos homines nuditatis suae,
animadverso in se motu, quem ante non senserant: quae
animadversio apertio dicta est oculorum (Gen. III,
7); neque enim oculis clausis inter illas arbores
oberrabant. Sic et de Agar scriptum est, Aperti sunt
oculi ejus, et vidit puteum (Id. XXI, 19).
Tunc illi homines pudenda texerunt: quae Deus illis
membra, ipsi vero pudenda fecerunt.
|
|
