|
37. Naturae corruptio per peccatum, et renovatio per
Christum. De hac lege peccati nascitur caro peccati,
expianda per illius sacramentum, qui venit in similitudine
carnis peccati, ut evacuetur corpus peccati (Rom.
VIII, 3), quod et corpus mortis hujus appellatur:
unde miserum hominem non liberat nisi gratia Dei per
Jesum Christum Dominum nostrum (Id. VII, 24,
25). Sic enim ab eis transitum fecit in posteros ista
lex initium mortis, quemadmodum labor quo cuncti homines
laborant in terra, quemadmodum in feminas parturitio cum
doloribus. Haec enim, cum de peccato arguerentur, Dei
sententia meruerunt, quae non in eis solis, sed etiam in
successoribus eorum, in aliis magis, in aliis minus,
tamen in omnibus videmus impleri. Cum itaque primorum
illorum hominum fuerit prima justitia obedire Deo, et
hanc in membris adversus legem mentis suae legem
concupiscentiae non habere: nunc post eorum peccatum nata
ex eis nostra carne peccati, pro magno obtinetur ab his
qui obediunt Deo, desideriis ejusdem concupiscentiae non
obedire, et crucifigere in se carnem cum passionibus et
concupiscentiis; ut sint Jesu Christi, qui hoc in sua
cruce figuravit , quibus per gratiam suam dedit potestatem
filios Dei fieri. Non enim omnibus hominibus dedit, sed
quotquot receperunt eum, ut Deo renascerentur spiritu,
qui saeculo nati erant carne. Sic enim de his dictum
est: Quotquot autem receperunt eum, dedit eis potestatem
filios Dei fieri, qui non ex carne, non ex sanguine,
non ex voluntate viri, non ex voluntate carnis, sed ex
Deo nati sunt.
|
|
