|
45. Lex peccati dicta peccatum. Concupiscentia
quomodo in baptizatis perempto ejus malo maneat. Haec
autem lex peccati, quod etiam peccatum appellat
Apostolus, cum dicit, Non ergo regnet peccatum in
vestro mortali corpore ad obediendum desideriis ejus
(Rom. VI, 12), non sic manet in membris eorum qui
ex aqua et spiritu renati sunt, tanquam non sit ejus facta
remissio, ubi omnino plena et perfecta fit remissio
peccatorum, omnibus inimicitiis interfectis, quibus
separabamur a Deo: sed manet in vetustate carnis tanquam
superatum et peremptum, si non illicitis consensionibus
quodam modo reviviscat, et in regnum proprium
dominationemque revocetur. Ab hac autem vetustate
carnis, in qua est lex ista peccati vel peccatum jam
remissum, usque adeo spiritus vita discernitur, in cujus
novitate baptizati per Dei gratiam renascuntur, ut parum
fuerit Apostolo dicere, tales non esse in peccato, nisi
etiam diceret, in ipsa carne illos non esse, antequam ex
hac mortali vita migrarent. Qui enim in carne sunt,
inquit, Deo placere non possunt: vos autem non estis in
carne, sed in spiritu; si tamen Spiritus Dei habitat in
vobis (Rom. VIII, 8, 9). Verumtamen sicut
ipsa carne quamvis corruptibili bene utuntur, qui membra
ejus ad opera bona convertunt, in qua carne non sunt,
quia non secundum eam sapiunt neque vivunt; sicut denique
etiam morte, quae primi peccati poena est, bene utuntur,
qui eam pro fratribus, pro fide, pro quacumque vera et
sancta justitia fortiter et patienter impendunt: sic illa
etiam lege peccati, quod jam remissum in vetustate carnis
manet, bene utuntur conjugati fideles, qui ex eo quod
sunt in Christi novitate, dominari sibi libidinem minime
patiuntur; ex eo autem quod adhuc trahunt Adae
vetustatem, regenerandos immortaliter filios mortaliter
generant cum ea propagine peccati, qua illi qui renati
sunt obnoxii non tenentur, et qua illi qui nascuntur
renascendo solvuntur. Quamdiu ergo manet lex
concupiscentialiter in membris, manente ipsa reatus ejus
solvitur; sed ei solvitur, qui Sacramentum
regenerationis accepit renovarique jam coepit. Ex illa
autem manente concupiscentiae vetustate quod nascitur,
renasci indiget ut sanetur. Quia parentes fideles et nati
carnaliter et renati spiritualiter, filios carnaliter
genuerunt; filii vero antequam nascerentur, renasci
quomodo potuerunt?
46. Nec mireris, quod dixi, manente
concupiscentialiter lege peccati reatum ejus solvi per
gratiam Sacramenti. Sicut enim facta et dicta et
cogitata iniqua, quantum ad ipsos motus animi et corporis
pertinet, jam praeterierunt et non sunt; eis tamen
praeteritis et non tum existentibus reatus eorum manet,
nisi peccatorum remissione solvatur: sic contra in hac non
jam praeterita, sed adhuc manente lege concupiscentiae,
reatus ejus solvitur, et non erit, cum fit in Baptismo
plena remissio peccatorum. Denique si continuo
consequatur ab hac vita emigratio, non erit omnino quod
obnoxium hominem teneat, solutis omnibus quae tenebant.
Sicut ergo non est mirum, praeteritorum dictorum,
factorum, atque cogitatorum reatum manere ante peccatorum
remissionem: sic contra non debet esse mirum, manentis
concupiscentiae reatum praeterire post peccatorum
remissionem.
|
|
