|
47. Omnes praedestinati per unum mediatorem Christum
et per unam eamdemque fidem salvantur. Parvulorum quoque
salvator Christus. Christus etiam infans ignorantia
caruit et animi infirmitate. Quae cum ita sint, ex quo
per unum hominem peccatum intravit in hunc mundum, et per
peccatum mors, et ita in omnes homines pertransiit
(Rom. V, 12), usque in finem carnalis hujus
generationis et corruptibilis saeculi, cujus filii
generant et generantur, nullo existente homine de quo in
hac vita constituto veraciter dici possit, quod nullum
habeat omnino peccatum, excepto uno Mediatore, qui nos
Creatori nostro per remissionem reconciliat peccatorum:
idem ipse Dominus noster hanc suam medelam nullis generis
humani temporibus ante ultimum futurum adhuc judicium
denegavit eis, quos per certissimam praescientiam et
futuram beneficentiam secum regnaturos in vitam
praedestinavit aeternam. Namque ante nativitatem carnis
infirmitatemque passionis et virtutem resurrectionis suae,
earum rerum futurarum fide eos qui tunc fuerant,
informabat ad haereditatem salutis aeternae; quarum rerum
praesentium fide informavit eos qui cum gererentur
aderant, atque impleri praedicta cernebant; quarum etiam
praeteritarum fide qui postea fuerunt, et nos ipsos, et
qui deinde futuri sunt, informare non cessat. Una ergo
fides est quae omnes salvos facit, qui ex carnali
generatione spiritualiter renascuntur , terminata in eo
qui venit pro nobis judicari et mori, judex vivorum et
mortuorum. Sed hujus unius fidei pro significationis
opportunitate per varia tempora sacramenta variata sunt.
48. Idem ipse itaque Salvator est parvulorum atque
majorum, de quo dixerunt Angeli, Natus est vobis hodie
salvator (Luc. II, 11): et de quo dictum est ad
virginem Mariam, Vocabis nomen ejus Jesum; ipse enim
salvum faciet populum suum a peccatis eorum (Matth. I,
21): ubi aperte demonstratum est, eum hoc nomine, quo
appellatus est Jesus, propter salutem quam nobis
tribuit, nominari; Jesus quippe, latine Salvator est.
Quis est igitur qui audeat dicere Dominum Christum
tantum majoribus non etiam parvulis esse Jesum? qui venit
in similitudine carnis peccati, ut evacuaret corpus
peccati, in quo infirmissimo nulli usui congruis vel
idoneis infantilibus membris, anima rationalis miserabili
ignorantia praegravatur. Quam plane ignorantiam nullo
modo crediderim fuisse in infante illo, in quo Verbum
caro factum est, ut habitaret in nobis, nec illam ipsius
animi infirmitatem in Christo parvulo fuerim suspicatus,
quam videmus in parvulis. Per hanc enim etiam, cum
motibus irrationabilibus perturbantur, nulla ratione,
nullo imperio, sed dolore aliquando vel doloris terrore
cohibentur: ut omnino videas illius inobedientiae filios,
quae movetur in membris repugnans legi mentis, nec cum
vult ratio, conquiescit: verum et ipsa saepe vel dolore
corporis, tanquam vapulando compescitur, vel pavescendo,
vel tali aliquo animi motu, non tamen voluntate
praecipiente comprimitur. Sed quia in eo erat similitudo
carnis peccati, mutationes aetatum perpeti voluit ab ipsa
exorsus infantia, ut ad mortem videatur etiam senescendo
illa caro pervenire potuisse, nisi juvenis fuisset
occisus. Quae tamen mors in carne peccati inobedientiae
debita redditur, in similitudine autem carnis peccati
obedientiae voluntate suscepta est. Ad eam quippe iturus
eamque passurus, hoc ait: Ecce venit princeps mundi
hujus, et in me nihil inveniet: sed ut sciant omnes quia
voluntatem Patris mei facio, surgite, eamus hinc
(Joan. XIV, 30, 31). His dictis perrexit ad
indebitam mortem, factus obediens usque ad mortem.
|
|
