|
49. Respondet ad objectionem Pelagianorum.
Quapropter illi qui dicunt, Si primi hominis peccato
factum est ut moreremur, Christi adventu fieret ut
credentes in eum non moreremur; et addunt quasi rationem,
dicentes, Neque enim praevaricatoris transgressio plus
nobis nocuit, quam incarnatio vel redemptio profuit
Salvatoris: cur non potius hoc attendunt, hoc audiunt,
hoc sine dubitatione credunt, quod Apostolus sine
ambiguitate locutus est, Quia per hominem mors, et per
hominem resurrectio mortuorum. Sicut enim in Adam omnes
moriuntur, sic et in Christo omnes vivificabuntur (I
Cor. XV, 21, 22)? Neque enim aliunde, quam de
corporis resurrectione dicebat. Omnium ergo corporis
mortem factam per unum hominem dixit, et omnium corporis
resurrectionem in vitam aeternam per unum Christum futuram
esse promisit. Quomodo ergo plus nobis nocuit ille
peccando, quam iste profuit redimendo; cum per illius
peccatum temporaliter moriamur, per istius autem
redemptionem non ad temporalem vitam, sed ad perpetuam
resurgamus? Nostrum ergo corpus mortuum est propter
peccatum, Christi autem corpus solum mortuum est sine
peccato; ut fuso sanguine sine culpa, omnium culparum
chirographa delerentur, quibus debitores qui in eum
credunt, a diabolo antea tenebantur. Et ideo, Hic
est, ait, sanguis meus, qui pro multis effundetur in
remissionem peccatorum (Matth. XXVI, 28).
|
|
