|
50. Cur non simul per Baptismum cum peccatis mors
etiam ipsa aboleatur. Poterat autem etiam hoc donare
credentibus, ut nec istius experirentur corporis mortem:
sed si hoc fecisset, carni quaedam felicitas adderetur,
minueretur autem fidei fortitudo. Sic enim homines mortem
istam timent, ut non ob aliud felices dicerent esse
Christianos, nisi quod mori omnino non possent. Ac per
hoc nemo propter illam vitam, quae post istam mortem beata
futura est, per virtutem etiam contemnendae ipsius mortis
ad Christi gratiam festinaret; sed propter removendam
mortis molestiam delicatius crederetur in Christum. Plus
ergo gratiae praestitit, plus fidelibus suis sine
dubitatione donavit. Quid enim magnum erat, videndo non
mori eos qui crederent, credere se non moriturum? Quanto
est majus, quanto fortius, quanto laudabilius, ita
credere, ut se speret moriturus sine fine victurum?
Denique hoc quibusdam in fine largietur, ut mortem istam
repentina commutatione non sentiant , sed simul cum
resurgentibus rapiantur in nubibus obviam Christo in
aera, et sic semper cum Domino vivant (I Thess.
IV, 16). Et recte illis, quia non erunt jam
posteri qui propter hoc credant, non sperando quod non
vident, sed amando quod vident. Quae fides est enervis
et debilis, nec fides omnino dicenda, quandoquidem fides
ita definita est: Fides est sperantium substantia,
convictio rerum quae non videntur. Unde etiam in eadem,
ubi et hoc scriptum est, ad Hebraeos Epistola, cum
consequenter enumerasset quosdam, qui Deo fide
placuerunt: Secundum fidem, inquit, mortui sunt hi
omnes, cum non accepissent promissiones, sed longe eas
videntes et salutantes, et confitentes quia hospites et
peregrini sunt super terram. Et paulo post eamdem fidei
laudem ita conclusit: Et omnes, inquit, testimonium
consecuti per fidem, non tulerunt promissiones Dei: pro
nobis enim meliora providerunt, ne sine nobis perfecti
perficerentur (Hebr. XI, 1, 13, 39, 40).
Haec laus fidei non esset, nec omnino, ut jam dixi,
fides esset, si homines in credendo praemia visibilia
sequerentur, hoc est, si fidelibus merces immortalitatis
in hoc saeculo redderetur.
51. Hinc et ipse Dominus mori voluit, ut,
quemadmodum de illo scriptum est, per mortem evacuaret eum
qui potestatem habebat mortis, id est, diabolum, et
liberaret eos qui timore mortis per totam vitam rei erant
servitutis (Id. II, 14, 15). Hoc testimonio
satis etiam illud monstratur, et mortem istam corporis
principe atque auctore diabolo, hoc est, ex peccato
accidisse, quod ille persuasit; neque enim ob aliud
potestatem habere mortis verissime diceretur: unde ille
qui sine ullo peccato vel originali vel proprio
moriebatur, dixit, quod paulo ante commemoravi, Ecce
veniet princeps mundi, id est, diabolus, qui potestatem
habebat mortis, et in me nihil inveniet, id est,
peccati, propter quod homines mori fecit. Et quasi
diceretur ei, Quare ergo moreris? Sed ut sciant omnes,
inquit, quia voluntatem Patris mei facio, surgite,
eamus hinc: id est, ut moriar non habens mortis causam de
peccato sub auctore peccati, sed de obedientia et justitia
factus obediens usque ad mortem. Et hoc ergo illo
testimonio demonstratum est, et quod timorem mortis
fideles vincunt, ad agonem ipsius fidei pertinere, qui
profecto defuisset, si mox esset credentes immortalitas
consecuta.
|
|
