|
52. Cur Christus post resurrectionem praesentiam suam
mundo subduxerit. Quamvis itaque multa Dominus visibilia
miracula fecerit, unde ipsa fides velut quibusdam
primordiis lactescentibus germinaret, et in suum robur ex
illa teneritudine coalesceret (tanto est enim fortior,
quanto magis jam ista non quaerit): tamen illud quod
promissum speramus, invisibiliter voluit exspectari, ut
justus ex fide viveret, in tantum ut nec ipse qui die
tertio resurrexit, inter homines esse voluerit, sed eis
demonstrato in sua carne resurrectionis exemplo, quos
hujus rei testes habere dignatus est, in coelum
ascenderit, illorum quoque se oculis auferens, nihilque
tale cujusquam eorum carni jam tribuens, quale in carne
propria demonstraverat; ut et ipsi ex fide viverent,
ejusque justitiae, in qua ex fide vivitur, praemium quod
postea erit visibile, nunc interim per patientiam
invisibiliter exspectarent. Ad hunc intellectum credo
etiam illud esse referendum, quod ait de Spiritu sancto:
Non potest ipse venire, nisi ego abiero. Hoc enim erat
dicere, non poteritis juste vivere ex fide, quod de meo
dono, id est, de Spiritu sancto habebitis, nisi a
vestris oculis hoc quod intuemini abstulero, ut
spiritualiter cor vestrum invisibilia credendo proficiat.
Hanc ex fide justitiam identidem, loquens de Spiritu
sancto, ita commendat: Ille, inquit, arguet mundum de
peccato, de justitia, et de judicio: de peccato quidem,
quia non crediderunt in me; de justitia, quia ad Patrem
vado, et jam non videbitis me (Joan. XVI,
7-10). Quae est ista justitia, qua eum non viderent
, nisi ut justus ex fide viveret, et non respicientes
quae videntur, sed quae non videntur, spiritu ex fide
spem justitiae exspectaremus?
|
|
