|
4. Concupiscentia quatenus in nobis. Baptizatis non
ipsa concupiscentia, sed solus in eam consensus nocet.
Concupiscentia igitur tanquam lex peccati manens in
membris corporis mortis hujus, cum parvulis nascitur, in
parvulis baptizatis a reatu solvitur, ad agonem
relinquitur, ante agonem mortuos nulla damnatione
persequitur: parvulos non baptizatos reos innectit, et
tanquam irae filios, etiamsi parvuli moriantur, ad
condemnationem trahit. In grandibus autem baptizatis, in
quibus jam ratione utentibus quidquid eidem concupiscentiae
mens ad peccandum consentit, propriae voluntatis est;
deletis peccatis omnibus, soluto etiam reatu, quo vinctos
originaliter detinebat, ad agonem interim manet, non sibi
ad illicita consentientibus nihil omnino nocitura, donec
absorbeatur mors in victoriam (I Cor. XV, 54),
et pace perfecta nihil quod vincatur existat.
Consentientes autem sibi ad illicita reos tenet, et nisi
per medicinam poenitentiae et opera misericordiae per
coelestem sacerdotem pro nobis interpellantem sanentur, ad
secundam mortem damnationemque perducit. Propter hoc et
Dominus orare nos docens, inter caetera monuit ut
dicamus, Dimitte nobis debita nostra, sicut et nos
dimittimus debitoribus nostris; et ne nos inferas in
tentationem, sed libera nos a malo (Matth. VI, 12
et 13). Manet enim malum in carne nostra, non natura
in qua divinitus creatus est homo, sed vitio quo voluntate
prolapsus est, ubi amissis viribus, non ea qua vulneratus
est, voluntatis facilitate sanatur. De hoc malo dicit
Apostolus: Scio quoniam non habitat in carne mea bonum
(Rom. VII, 18). Cui malo non obedire
praecipit, cum dicit: Non ergo regnet peccatum in vestro
mortali corpore ad obediendum desideriis ejus (Id.
VI, 12). Si ergo his desideriis concupiscentiae
carnis illicita voluntatis inclinatione consensimus, ad
hoc sanandum dicimus, Dimitte nobis debita nostra:
adhibentes remedium ex opere misericordiae, in eo quod
addimus, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. Ut
autem non ei consentiamus, deprecamur adjutorium
dicentes, Et ne nos inferas in tentationem: [vel,
sicut nonnulli codices habent, ne nos inducas in
tentationem .] Non quod ipse Deus tali tentatione
aliquem tentet; Nam Deus intentator malorum est, ipse
autem neminem tentat (Jacobi I, 13): sed ut si
forte tentari coeperimus a concupiscentia nostra,
adjutorio ejus non deseramur, ut in eo possimus vincere,
ne abstrahamur illecti. Deinde addimus quod perficietur
in fine, cum absorbebitur mortale a vita (II Cor.
V, 4): Sed libera nos a malo. Tunc enim nulla erit
talis concupiscentia, cum qua certare, et cui non
consentire jubeamur. Sic ergo totum hoc in tribus
beneficiis positum breviter peti potest: Ignosce nobis ea
in quibus sumus abstracti a concupiscentia, adjuva ne
abstrahamur a concupiscentia, aufer a nobis
concupiscentiam.
|
|
