|
8. Secunda quaestio, an sit aliquis homo sine peccato
in hac vita. Si autem quod secundo loco posueram,
quaeratur utrum sit, esse non credo. Magis enim credo
Scripturae dicenti, Ne intres in judicium cum servo
tuo, quoniam non justificabitur in conspectu tuo omnis
vivens (Psal. CXLII, 2). Et ideo misericordia
Dei opus est, quae superexaltat judicio, quae illi non
erit qui non facit misericordiam (Jacobi II, 13).
Et quod propheta cum diceret, Dixi, Pronuntiabo
adversus me delictum meum Domino, et tu dimisisti
impietatem cordis mei; continuo subjunxit, Pro hac
orabit ad te omnis sanctus in tempore opportuno (Psal.
XXXI, 5, 6). Non ergo omnis peccator, sed omnis
sanctus: vox enim sanctorum est, Si dixerimus quia
peccatum non habemus, nos ipsos decipimus, et veritas in
nobis non est (I Joan. I, 8). Unde in ejusdem
apostoli Apocalypsi, illa centum quadraginta et quatuor
millia sanctorum, qui se cum mulieribus non
coinquinaverunt, virgines enim permanserunt; et non est
inventum in ore eorum mendacium, quia irreprehensibiles
sunt (Apoc. XIV, 4 et 5) ; profecto ideo
irreprehensibiles sunt, quia se ipsos veraciter
reprehenderunt: et ideo non est inventum in ore eorum
mendacium, quia si dicerent se peccatum non habere, se
ipsos deciperent, et veritas in eis non esset; et utique
mendacium esset, ubi veritas non esset: quoniam justus
cum in sermonis exordio accusator sui est (Prov.
XVIII, 17), non utique mentitur.
9. Ac per hoc in eo quod scriptum est, Qui natus est
ex Deo, non peccat, et non potest peccare, quia semen
ejus in ipso manet (I Joan. III, 9); et si quid
aliud eo modo dictum est, multum falluntur minus
considerando Scripturas. Non enim advertunt, eo quosque
fieri filios Dei, quo esse incipiunt in novitate
spiritus; et renovari in interiorem hominem secundum
imaginem ejus qui creavit eos (Coloss. III, 10).
Non enim ex qua hora quisque baptizatur, omnis vetus
infirmitas ejus absumitur: sed renovatio incipit a
remissione omnium peccatorum, et in quantum quisque
spiritualia sapit, qui jam sapit . Caetera vero in spe
facta sunt, donec etiam in re fiant, usque ad ipsius
corporis renovationem in meliorem statum immortalitatis et
incorruptionis, qua induemur in resurrectione mortuorum.
Nam et ipsam Dominus regenerationem vocat, non utique
talem qualis fit per Baptismum, sed in qua etiam in
corpore perficietur quod nunc spiritu inchoatur. In
regeneratione, inquit, cum sederit Filius hominis in
sede majestatis suae, sedebitis et vos super duodecim
sedes, judicantes duodecim tribus Israel (Matth.
XIX, 28). Nam in Baptismo quamvis tota et plena
fiat remissio peccatorum, tamen si continuo tota et plena
etiam hominis in aeternam novitatem mutatio fieret, non
dico et in corpore, quod certe manifestum est adhuc in
veterem corruptionem atque in mortem tendere, in fine
postea renovandum, quando vere tota novitas erit: sed
excepto corpore, si in ipso animo qui est homo interior,
perfecta in Baptismo novitas fieret, non diceret
Apostolus, Et si exterior homo noster corrumpitur, sed
interior renovatur de die in diem (II Cor. IV,
16). Profecto enim qui de die in diem adhuc
renovatur, nondum totus est renovatus : et in quantum
nondum est renovatus, in tantum adhuc in vetustate est.
Proinde ex hoc quod adhuc in vetustate sunt, quamvis jam
baptizati, ex hoc etiam adhuc sunt filii saeculi. Ex hoc
autem quod in novitate sunt , hoc est, ex plena et
perfecta remissione peccatorum, et quantumcumque illud est
quod spiritualiter sapiunt, eique congruos mores agunt,
filii Dei sunt. Intrinsecus enim exuimus veterem
hominem, et induimus novum: quoniam ibi deponimus
mendacium, et loquimur veritatem, et caetera quibus
Apostolus explicat quid sit exui veterem hominem, et
indui novum, qui secundum Deum creatus est in justitia et
sanctitate veritatis (Ephes. IV, 22-24). Et
hoc ut faciant, jam baptizatos fidelesque adhortatur:
quod adhuc monendi non essent, si hoc in Baptismo jam
perfecte factum esset: et tamen factum est, sicut et
salvi facti sumus. Salvos enim nos fecit per lavacrum
regenerationis (Tit. III, 5). Sed alio loco
dicit, quemadmodum hoc factum est. Non solum, inquit,
sed etiam nos ipsi primitias habentes spiritus et ipsi in
nobismetipsis ingemiscimus, adoptionem exspectantes,
redemptionem corporis nostri. Spe enim salvi facti
sumus. Spes autem quae videtur, non est spes: quod enim
videt quis, quid sperat? Si autem quod non videmus
speramus, per patientiam exspectamus (Rom. VIII,
23-25).
|
|
