|
19. Aculeus mortis quis. Nunc tamen illud quod ait
Apostolus, Per unum hominem peccatum intravit in
mundum, et per peccatum mors; et ita in omnes homines
pertransiit, in quo omnes peccaverunt; sic accipiamus,
ne tot tantisque apertissimis divinarum Scripturarum
testimoniis, quibus docemur praeter Christi societatem,
quae in illo et cum illo fit, cum Sacramentis ejus
imbuimur, et ejus membris incorporamur, vitam salutemque
aeternam adipisci neminem posse, nimis insipienter atque
infeliciter repugnare judicemur. Neque enim alio sensu
dictum est ad Romanos, Per unum hominem peccatum in
mundum intravit, et per peccatum mors; atque ita in omnes
homines pertransiit: quam illo quo dictum est ad
Corinthios, Per hominem mors, et per hominem
resurrectio mortuorum: sicut enim in Adam omnes
moriuntur, sic et in Christo omnes vivificabuntur. Nemo
quippe ambigit, hoc ibi de corporis morte dictum, quoniam
de resurrectione corporis magna Apostoli intentione
quaestio versabatur: et ideo videtur ibi de peccato
tacuisse, quia non erat quaestio de justitia. Hic autem
ad Romanos utrumque posuit , et utrumque diutissime
commendavit, peccatum in Adam, justitiam in Christo;
et mortem in Adam, et vitam in Christo: quae omnia
verba sermonis apostolici, quantum potui satisque visum
est, in primo, ut jam dixi, duorum illorum libro
perscrutatus aperui.
20. Quanquam etiam ibi ad Corinthios locum ipsum de
resurrectione diu tractatum sic in fine concluserit, ut
nos dubitare non sineret, mortem quoque corporis merito
accidisse peccati. Cum enim dixisset, Oportet
corruptibile hoc induere incorruptionem, et mortale hoc
induere immortalitatem. Cum autem corruptibile hoc
indutum fuerit incorruptionem, et mortale hoc
immmortalitatem; tunc fiet, inquit, sermo qui scriptus
est, Absorpta est mors in victoriam. Ubi est, mors,
victoria tua ? ubi est, mors, aculeus tuus? deinde
subjecit, Aculeus autem mortis est peccatum; virtus vero
peccati, lex (I Cor. XV, 21, 22,
53-56). Quia ergo, sicut Apostoli apertissima
verba declarant, eo absorbebitur mors in victoriam, quo
corruptibile et mortale hoc induet incorruptionem et
immortalitatem; id est, quo vivificabit Deus et mortalia
corpora nostra, propter inhabitantem Spiritum ejus in
nobis: manifestum est et hujus mortis corporis, quae
resurrectioni corporis contraria est, aculeum fuisse
peccatum: aculeum autem quo mors facta est, non quem mors
fecit: peccato enim morimur, non morte peccamus. Sic
itaque dictum est, aculeus mortis, quomodo lignum vitae,
non quod hominis vita faceret, sed quo vita hominis
fieret: et quomodo lignum scientiae, per quod scientia
fieret hominis, non quod per suam scientiam fecerit homo.
Sic ergo et aculeus mortis, quo mors facta est, non quem
mors fecit. Sic enim dicimus et poculum mortis, quo
aliquis mortuus sit, vel mori possit, non quod moriens
mortuusve confecerit. Aculeus itaque mortis peccatum
est, peccati punctu mortificatum est genus humanum. Quid
adhuc quaerimus cujus mortis, utrum animae, an corporis?
utrum primae qua nunc omnes morimur, an secundae qua tunc
impii morientur? Nulla causa est exagitandi quaestionem,
nullus tergiversandi locus; Apostoli verba quibus id
agebat, interrogata respondent: Cum mortale hoc,
inquit, induerit immortalitatem, tunc fiet sermo qui
scriptus est, Absorpta est mors in victoriam. Ubi est,
mors, victoria tua? ubi est, mors, aculeus tuus?
Aculeus autem mortis est peccatum; virtus vero peccati,
lex. De resurrectione corporis agebat, qua absorbebitur
mors in victoriam, cum mortale hoc induerit
immortalitatem. Tunc ipsi morti insultabitur, quae in
victoriam resurrectione corporis absorbebitur. Tunc ei
dicetur, Ubi est, mors, victoria tua? ubi est, mors,
aculeus tuus? Morti ergo corporis hoc dicetur. Hanc
enim absorbebit victoriosa immortalitas, cum mortale hoc
immortalitatem induetur. Morti, inquam, corporis hoc
dicetur: Ubi est victoria tua, qua omnes sic viceras ,
ut etiam Dei Filius tecum confligeret, teque non
vitando, sed suscipiendo superaret? Vicisti in
morientibus, victa es in resurgentibus. Victoria tua qua
absorbueras corpora morientium, temporalis fuit: victoria
nostra, qua in corporibus absorpta es resurgentium,
aeterna constabit. Ubi est aculeus tuus? hoc est,
peccatum, quo puncti et venenati sumus, ut te etiam in
nostris corporibus figeres , et ea tam longo tempore
possideres? Aculeus autem mortis est peccatum; virtus
vero peccati, lex. Peccavimus in uno omnes; ut
moreremur in uno omnes: accepimus legem, non ut
emendatione finiremus peccatum, sed ut transgressione
augeremus. Lex enim subintravit ut abundaret peccatum,
et conclusit Scriptura omnia sub peccato. Sed Deo
gratias, qui dedit nobis victoriam per Dominum nostrum
Jesum Christum (I Cor. XV, 57), ut ubi
abundavit peccatum, superabundaret gratia (Rom. V,
20) atque ut promissio ex fide Jesu Christi daretur
credentibus (Galat. III, 22), et vinceremus
mortem per immortalem resurrectionem, et aculeum ejus
peccatum per gratuitam justificationem.
|
|
