|
22. Epilogus. Sollicitos esse oportet ut baptizentur
infantes. Id enim agit illa disputatio, contra cujus
novitatem antiqua veritate nitendum est, ut infantes
omnino superfluo baptizari videantur. Sed aperte hoc non
dicitur, ne tam firmata salubriter Ecclesiae consuetudo
violatores suos ferre non possit. Sed si pupillis opem
ferre praecipimur, quanto magis pro istis laborare
debemus, qui destitutiores et miseriores pupillis etiam
sub parentibus remanebunt, si eis Christi gratia
denegabitur, quam per se ipsi flagitare non possunt?
23. Illud autem quod dicunt, sine ullo peccato aliquos
homines jam ratione utentes, in hoc saeculo vixisse vel
vivere: optandum est ut fiat, conandum est ut fiat,
supplicandum est ut fiat; non tamen quasi factum fuerit
confidendum . Hoc enim optantibus et conantibus et digna
supplicatione deprecantibus, quidquid remanserit
peccatorum, per hoc quotidie solvitur, quod veraciter in
oratione dicimus : Dimitte nobis debita nostra, sicut et
nos dimittimus debitoribus nostris (Matth. VI,
12). Quam orationem quisquis cuilibet homini sancto et
Dei voluntatem scienti atque facienti, praeter unum
Sanctum sanctorum, dicit in hac vita necessariam non
fuisse, multum errat, nec potest omnino illi ipsi placere
quem laudat: si autem se ipsum talem putat, ipse se
decipit, et veritas in eo non est (I Joan. I, 8);
non ob aliud, nisi quia falsum putat. Novit ergo ille
medicus, qui non est opus sanis, sed aegrotantibus,
quemadmodum nos curando perficiat in aeternam salutem: qui
et ipsam mortem, quamvis peccati merito inflicta sit, non
aufert in hoc saeculo eis quibus peccata dimittit, ut
etiam cum ejus timore superando suscipiant pro fidei
sinceritate certamen: et in quibusdam etiam justos suos,
quoniam adhuc extolli possunt, non adjuvat ad perficiendam
justitiam, ut dum non justificatur in conspectu ejus omnis
vivens (Psal. CXLII, 2), actionem gratiarum
semper indulgentiae ipsius debeamus; et sic ab illa prima
causa omnium vitiorum, hoc est, a tumore superbiae sancta
humilitate sanemur . Hanc epistolam dum dispositio mea
brevem parturit, liber prolixus est natus, utinam tam
perfectus, quam tandem aliquando finitus.
|
|
