|
2. Objectio Pelagii. Parvuli in credentium et
fidelium numero deputati. Sic ergo illa argumentatio
posita est: Hi autem, inquit, qui contra traducem
peccati sunt, ita illam impugnare nituntur: Si Adae,
inquiunt, peccatum etiam non peccantibus nocuit, ergo et
Christi justitia etiam non credentibus prodest; quia
similiter, imo et magis dicit per unum salvari, quam per
unum ante perierunt. Huic ergo, ut dixi, argumento in
illis duobus libris quos ad te scripsi, nihil respondi,
neque id mihi prorsus redarguendum proposui. Nunc ergo
prius illud attende, quemadmodum cum dicunt, Si Adae
peccatum etiam non peccantibus nocet, et Christi justitia
etiam non credentibus prodest, absurdissimum utique et
falsissimum judicant, ut Christi justitia etiam non
credentibus prosit; unde putant confici, nec primi
hominis peccatum parvulis non peccantibus nocere potuisse,
sicut et Christi justitia prodesse ullis non credentibus
non potest. Dicant itaque, Christi justitia quid
baptizatis parvulis prosit: dicant omnino quod volunt.
Profecto enim, si se Christianos esse meminerunt,
aliquid prodesse non ambigunt. Quodlibet igitur prosit,
prodesse, sicut etiam ipsi asserunt, non credentibus non
potest. Unde coguntur parvulos baptizatos in credentium
numero deputare; et auctoritati sanctae ubique Ecclesiae
consentire, quae fidelium eos nomine non censet indignos,
quibus justitia Christi etiam secundum istos prodesse
nonnisi credentibus posset. Sicut ergo eorum per quos
renascuntur, justitiae spiritus responsione sua trajicit
in eos fidem, quam voluntate propria nondum habere
potuerunt: sic eorum per quos nascuntur, caro peccati
trajicit in eos noxam, quam nondum vita propria
contraxerunt. Et sicut eos vitae spiritus in Christo
regenerat fideles, sic eos corpus mortis in Adam
generaverat peccatores: illa enim carnalis generatio est,
haec spiritualis: illa facit filios carnis, haec filios
spiritus: illa filios mortis, haec filios
resurrectionis; illa filios saeculi, haec filios Dei;
illa filios irae, haec filios misericordiae; ac per hoc
illa peccato originali obligatos, ista omnis peccati
vinculo liberatos.
3. Postremo ad id quod intellectu perspicacissimo
assequi non valemus, auctoritate divina consentire
cogamur. Bene quod ipsi nos admonent, justitiam Christi
nisi credentibus prodesse non posse, et prodesse aliquid
parvulis confitentur: unde, ut diximus, necesse est eos
baptizatos in credentium numero sine ulla tergiversatione
constituant. Consequenter igitur, si non baptizentur,
inter eos qui non credunt, erunt; ac per hoc nec vitam
habebunt, sed ira Dei manet super eos; quoniam qui non
credit Filio, non habebit vitam, sed ira Dei manet
super eum: et judicati sunt; quoniam qui non credit, jam
judicatus est (Joan. III, 36, 18): et
condemnabuntur; quoniam qui crediderit et baptizatus
fuerit, salvus erit; qui autem non crediderit,
condemnabitur (Marc. XVI, 16). Jam nunc videant
isti, qua justitia tentent vel conentur asserere, non ad
vitam aeternam, sed ad iram Dei pertinere, et divinitus
judicari atque damnari homines qui sine peccato sunt; si
quemadmodum proprium, ita nullum in eis est etiam
originale peccatum.
4. Jam caeteris, quae Pelagius insinuat eos dicere,
qui contra originale peccatum disputant, in illis duobus
prolixi mei operis libris satis, quantum arbitror,
dilucideque respondi. Quod etsi quibusdam vel parum vel
obscurum videbitur, dent veniam, et componant cum eis,
qui fortasse illud non quia parum est, sed quia nimium,
reprehendunt: et qui ea, quae pro natura quaestionum
dilucide dicta existimo, adhuc non intelligunt, non mihi
calumnientur pro negligentia vel pro meae facultatis
indigentia, sed Deum potius pro accipienda intelligentia
deprecentur.
|
|
