|
5. Pelagius laudatus a nonnullis. Argumenta contra
peccatum originis, quae Pelagius in Commentario suo
proponit. Verumtamen nos non negligenter oportet
attendere, istum, sicut eum qui noverunt loquuntur,
bonum ac praedicandum virum, hanc argumentationem contra
peccati propaginem, non ex propria intulisse persona, sed
quid illi dicant qui eam non approbant intimasse, nec
solum hoc quod modo proposui eique respondi, verum etiam
caetera quibus me in illis libris jam respondisse recolui.
Nam cum dixisset, Si Adae, inquiunt, peccatum etiam
non peccantibus nocuit, ergo et Christi justitia etiam
non credentibus prodest; quod in iis quae respondi,
cernis quam non solum non expugnet quod dicimus, sed etiam
nos admoneat quid dicamus : secutus adjunxit, Deinde
aiunt, Si Baptismus mundat antiquum illud delictum, qui
de duobus baptizatis nati fuerint, debent hoc carere
peccato: non enim potuerunt ad posteros transmittere,
quod ipsi minime habuerunt. Illud quoque accedit,
inquit, quia si anima non est ex traduce, sed sola caro,
ipsa tantum habet traducem peccati, et ipsa sola poenam
meretur: injustum esse dicentes, ut hodie nata anima non
ex massa Adae, tam antiquum peccatum portet alienum.
Dicunt etiam, inquit, nulla ratione concedi, ut Deus
qui propria peccata remittit, imputet aliena.
6. Videsne, obsecro, quemadmodum hoc totum Pelagius,
non ex sua, sed ex aliorum persona indiderit scriptis
suis, usque adeo sciens hanc nescio quam esse novitatem,
quae contra antiquam Ecclesiae insitam opinionem sonare
nunc coeperit, ut eam ipse confiteri aut verecundatus,
aut veritus fuerit. Et forte hoc ipse non sentit, quod
sine peccato nascatur homo, cui fatetur necessarium esse
Baptismum, in quo fit remissio peccatorum: et quod sine
peccato damnetur homo, quem necesse est non baptizatum in
non crendentibus deputari; quia utique Scriptura
evangelica fallere non potest, in qua apertissime
legitur, Qui non crediderit, condemnabitur: postremo,
quod sine peccato imago Dei non admittatur ad regnum
Dei, quoniam nisi quis renatus fuerit ex aqua et
spiritu, non potest introire in regnum Dei (Joan.
III, 5): atque ita vel in aeternam mortem sine
peccato praecipitetur, vel quod est absurdius, extra
regnum Dei habeat vitam aeternam; cum Dominus praedicens
quid suis in fine dicturus sit, Venite, benedicti
Patris mei, percipite regnum quod vobis paratum est ab
initio mundi, manifestaverit etiam quid sit ipsum regnum
quod dicebat, ita concludens, Sic ibunt illi in
ambustionem aeternam, justi autem in vitam aeternam
(Matth. XXV, 34, 46). Haec ergo et alia quae
istum sequuntur errorem, nimium perversa et christianae
repugnantia veritati, credo quod vir ille tam egregie
christianus omnino non sentiat. Sed fieri potest ut etiam
istorum argumentis, qui contra peccati traducem sentiunt,
adhuc fortasse ita moveatur, ut audire vel nosse quid
contra eos dicatur, exspectet: et ideo quid illi dicant,
qui contra peccati traducem sentiunt, nec tacere voluit,
ut quaestio discutienda insinuaretur, et a persona sua
removit, ne hoc etiam ipse sentire judicaretur.
|
|
