|
Opusculum de Praedestinatione et Gratia, cujus initium est,
|
“Cum
in sacrarum voluminibus Litterarum,”
|
|
inter Augustiniana opera locum
obtinuit in antiquis editionibus. At in illa editione quam postea
Lovanienses Theologi adornarunt, tomo septimo rejectus est in
Appendicem, inter subdititia opuscula, tanquam suspecti auctoris
liber. Non esse Augustini vel ipsa dicendi ratio arguit, et
evincit. Mittimus proinde argumenta alia, quibus eruditi facile
constituunt non assignandum sancto Doctori. Sed praeterire non
licet, quod observatu dignum Bellarminus, Possevinus, aliique
existimarunt, nimirum in eo libro quaedam reperiri doctrinae Augustini
contraria, quae Cassiani sensus redolere videantur. Nam ubi auctor
explicare studet, quid ad bona opera gratia Dei conducat, quid vero
pro sua parte conferat liberum hominis arbitrium, in capite nono sic
totum inter Deum et hominem partitur, ut Deo primum tribuat vocare ac
illuminare, homini deinde liberoque ipsius arbitrio eligere vias
mandatorum Dei, tum Deo rursus in fine obedientiam coronare. In
capite undecimo dicit ideo nos habere a Deo velle, quia vocat et
illuminat; ideo ab ipso et perficere, quoniam ad nos pertinet conari
bona, quae et velle donavit. Item quod Dei sit vocare seu jubere,
hominis autem aperire et dilatare os, Dei postremo illud implere, seu
promissum effectum adjungere. In capite duodecimo, proposito quodam
pro Pelagianis argumento, non aliam (Bellarmini judicio)
responsionem affert, quam quae ab ipso Cassiano redderetur. Capite
decimo quinto, quaestionem tractans cur Dei flagellis Pharao durior
effectus, Nabuchodonosor vero ad poenitentiam adductus est, hunc
nempe quia manum Dei sentiens, in recordatione propriae iniquitatis
ingemuit, finem diversum sortitum esse dicit; quasi poenitenti bonae
voluntatis initium, Deo perfectionem tantum assignari velit. Capite
decimo sexto, sentit homines aliquos, etiamsi non essent peccato
obnoxii, potuisse a Deo damnari: contra Augustini sententiam in
libro tertio adversus Julianum capite decimo octavo:
inquit,
|
“justus est Deus: potest aliquos sine bonis
meritis liberare, quia bonus est; non potest quemquam sine malis
meritis damnare, quia justus est.”
|
|
Et in epistola 186, ad
Paulinum, n. 20:
|
“Quemquam vero immeritum et nulli obnoxium
peccato si Deus damnare creditur, alienus ab iniquitate non
creditur.”
|
|
Fulgentio quoque episcopo Ruspensi suppositum erat hoc
ipsum opusculum: injuria quidem, cum Fulgentius Augustino ejusque
placitis tanquam discipulus semper addictus fuerit. Is praeterea hoc
idem argumentum luculentissime ac secundum Augustini mentem tractat,
tum in primo ad Monimum de duplici Praedestinatione libro, tum in
tribus libris quos ad Joannem et Venerium de Veritate
praedestinationis et gratiae Dei inscripsit. Denique solet
Fulgentius libros suos alicui nuncupare, exemplo et more Augustini:
at iste liber nullius nomini inscriptus est, ut merito jure non modo
catholicis illis doctoribus abjudicandus, sed scriptori cuipiam
suspectae fidei tribuendus existimetur.
|
|
