|
11. De horum graduum distributione, qua vel in nobis Deus
operatur, vel nos jubet aliquid operari, ipsum interrogemus de cujus
verbis orta est quaestio; quam, si Dominus adsit, enodare conamur,
ut ejus sensibus per diversa volumina, varia quidem locutione, sed una
atque eadem intentione digestis, si quid in hoc loco latet, alterius
sententiae collatione reseretur. Vocatum a Deo apostolum Paulum vel
in eo libro legimus, ubi ejus gesta canonica veritate narrantur, vel
ipse in Epistola sua confitetur, dicens, Paulus servus Jesu
Christi, vocatus apostolus (Rom. I, 1). Secundo autem loco
vocationem secutus, et totum quod in homine fuerat operatus, ipse sic
dicit: Plus omnibus illis laboravi. Sed ne hoc ipsum quidem sibi
tribuens, sollicita pietate subjunxit, Non ego autem, sed gratia
Dei mecum (I Cor. XV, 10). Jam ergo et vocato et vocationem
per opera justitiae subsecuto, quid supererat aliud, nisi ut liberatus
de corpore mortis hujus, ad illius alterius vitae, quae sanctis
omnibus Veritatis ore promissa est, beatitudinem perveniret? Quod
nullis humanis meritis reddi, sed Dei docens gratia largiente donari,
sibi ipse respondet, post gemitus quibus dixerat, Miser ego homo,
quis me liberabit de corpore hujus mortis? Gratia Dei, inquit, per
Jesum Christum Dominum nostrum (Rom. VII, 24). Hanc
itaque distributionem, qua diximus a Deo homines nullis existentibus
meritis vocari; et vocatos, ut boni aliquid operentur, Dei
adminiculis adjuvari, sumpto de veteribus Litteris Apostolus monstrat
exemplo: postquam illam de duobus geminis electionem, omni repulsa
laude meritorum, ad Dei gratiam judiciumque retulerat, videns quid
impia posset blasphemare garrulitas, dixit, Numquid iniquitas est
apud Deum? Et sequitur, Absit (Id. IX, 14). Et quasi
diceretur ei, Unde probas? Parum putavit auctoritatem suae valere
doctrinae, nisi sententiam suam etiam legis doceret exemplo. Sic enim
intelligi voluit quod Moyses dixerat, Misereor cujus miserebor, et
misericordiam praestabo cui misericors fuero (Exod. XXXIII,
19): ut primam a Deo misericordiam vocatione credamus hominibus
praerogari, quae sola ad recte vivendum non sufficit, si deserat qui
vocavit. Ideoque additum est, Et misericordiam praestabo cui
misericors fuero: ut a Deo accipi manifestum sit etiam ipsa
misericordiae opera, quae cum videmur impendere, Dei misericordiam
promeremur. Sic enim in Evangelio dicit: Beati misericordes,
quoniam ipsis miserebitur Deus (Matth. V, 7). Quod nisi sic
intellexisset Apostolus, nunquam probationis gratia , disputationi
suae hoc testimonium curasset inserere.
|
|
