|
3. Si quis autem peccata sua ita nutriendo, figura, vel umbra, vel
typho superbiae blandiente decipitur, ut dicat, quod nonnullos esse
dicturos statim vidit beatus Apostolus: subjunxit enim, Dicet
aliquis: Si cujus vult miseretur, et quem vult indurat, quid adhuc
quaeritur? voluntati enim ejus quis resistit (Rom. IX, 18,
19)? Noverit hac plus nos ad humilitatem ac pietatem cogi
arctarique sententia. Cum enim totum ad Deum referens, humanis
viribus neget doctor amplissimus, quid aliud quam ut in Deum toto
corde suspensi, ab eo salutis auxilium postulemus, hortatur? Quem
ergo movet haec in divinae gratiae dispensatione diversitas, et
injustum putat negari alteri quod alter acceperit; intelligat
quemadmodum divinitus dixerit Psalmista, Universae viae Domini
misericordia et veritas (Psal. XXIV, 10): atque agnoscat
tali Deum agitare res humanas judicio, ut debitas poenas aut juste
reddat aut misericorditer donet. Vitiatae enim radicis macula ita
propaginis traduce per generationum sarmenta diffusa est, ut nec infans
quidem unius diei a culpa sit primae praevaricationis alienus (Job
XIV, 4, sec. LXX), nisi per indebitam Salvatoris gratiam
fuerit liberatus. Quod si nec hic quidem sine peccato est, qui
proprium adhuc habere non potuit; conficitur ut illud traxerit
alienum, de quo Apostolus dicit, Per unum hominem peccatum intravit
in mundum, et per peccatum mors; et ita in omnes pertransiit, in quo
omnes peccaverunt (Rom. V, 12). Quod qui negat, negat
profecto primum nos esse mortales. Si enim, ut dicit Apostolus,
Per unum hominem peccatum intravit in mundum, et per peccatum mors:
mors intrare non potuit, nisi intrante peccato. Et quoniam mors non
naturae conditio, sed poena peccati est, sequatur necesse est poena
peccatum. Quia vero in omnes homines mors pertransiit, in omnes
necesse est pertransisse peccatum. Peccatum quomodo cum parvulis
originale nascatur, carnis oculis videre non possumus. Quia vero
omnes ex Adam carnaliter natos, etsi illi jam etiam in Christo renati
sunt, videmus mortis lege constringi; per hoc quod videmus, illud
quod non videmus cogimur confiteri. Facilius enim fieri posset, ut
quamvis transeunte peccato, poena minime sequeretur, quam ut nulla
communicatione peccati partem sumat poenae, qui non habet culpae. Si
ergo, ut apparuit, de praevaricatoris semine omnes nascimur debitores
(quoniam in ipso omnes, ut ait Apostolus, peccaverunt), et ipsa
jam a principio unde descendimus, massa damnata est; nullus de duritia
sua, nullus de poena conqueri audeat, quae etiam non existentibus
peccatis propriis, sola nascendi conditione debetur. Quod vero Deus
aliis gratuita vocatione conversis, misericordiam largitur indebitam,
non ad dispensatoris injustitiam, sed ad donantis misericordissimam
largitatem , veritatis ratione referendum est. An audebit debitor
creditorem iniquitatis arguere, si alteri donans, ab eo quod debebat
exegerit? Si ergo inter contractus hominum, nullus ex hoc
praescriptionis locus est, ut a se dicat debitor injuste exigi, quia
scit alii debitori ab eodem quod debeat creditore donatum: quis in
tantam insaniam profanae vocis erumpat, ut injustitiae Deum arguat,
si uni indebitam donaverit gratiam, alteri reddiderit debitam poenam?
|
|
