|
Postquam in Gallias allati fuere libri quidam Augustini contra
Pelagianos scripti, non paucorum illic animos, offenderunt; non modo
de communi doctorum vulgo, sed quorumdam etiam presbyterorum ac
episcoporum qui et pietate et eruditione celebros et commendati
habebantur: adeo ut multi quoque Augustini doctrinae faventes, eorum
auctoritatem reveriti, a meliore sententia revocarentur, aut eam certe
profiteri publice non auderent. Verum alii quidam cordatiores
firmioresque, inter quos praecipui Prosper et Hilarius, sentientes
eos Pelagiani erroris vel incautos negotium agere, quosdam vero rem
non intellectam imperite calumniari; fortiter se iis opposuere.
Quibus cum per omnia satisfacere non possent, re ad Augustinum relata
rogant ut quae in ejus libris, praesertim de Correptione et Gratia,
quosdam suorum offendebant, clarius disertiusque explicare dignaretur.
Ea vero quae sint, ex subjectis utriusque epistolis cognoscere
licebit. Hac occasione scripsit Augustinus sequentes libros duos,
alterum de Praedestinatione Sanctorum, alterum de Dono
Perseverantiae. Sed adeo nec his quidem satisfactum hominibus illis
fuit, ut Augustini doctrinam ac libros magis etiam magisque
aversarentur, multa in eis imperite malitioseque calumniantes. Unde
factum ut adversus eorum reprehensiones Prosper defuncto jam Augustino
varios ediderit apologiarum libellos: cujus generis sunt praeter
alios, ad capitula Gallorum, ad objectiones Vincentianas, ad
excerpta Genuensium, et adversus Collatorem responsiones. Quibus
cum eorum inscitiam et calumnias clarissime coarguisset, ut erubescere
jam merito etiam deberent, majores tamen postea motus concitarunt, nec
Prospero jam et Hilario parcentes: ut coacti fuerint ad Apostolicam
Sedem confugere, quam eo tempore Coelestinus pontifex gubernabat.
Is rem totam ab eis edoctus ad Galliae episcopos quosdam litteras
mittit, quibus Augustinum et doctrinam ejus tuetur ac praedicat,
obtrectatores ejus graviter coarguit, episcopis mandat ut eis silentium
imponant. Sed ne sic quidem prorsus quievere. Quia enim pontifex
libros eos quos illi tam odiose traducebant, videlicet de Correptione
et Gratia, de Praedestinatione Sanctorum, de Perseverantiae
Dono, nominatim non expresserat, titulis eos suis designans; post
Coelestini mortem aeibant non eos fuisse approbatos, nec propter illos
commendatum auctorem, sed pro anteriorum scriptorum meritis laudationem
istam in eum fuisse collatam; ut testis est propter illos Prosper sub
finem libri contra Collatorem. Quocirca, tempore Felicis Papae
IV, celebratum fuit in Arausicana civitate concilium, quod est
ejus loci secundum, in quo renovata et iterato confirmata est catholica
et apostolica, eademque Augustini de gratia et libero arbitrio
doctrina, canonibus ipsis ex Augustini libris passim decerptis. Quae
omnia in Appendice, parte secunda, reperire licebit. Caeterum quod
horum duorum librorum in Retractationibus suis non meminerit
Augustinus, inde factum, quod cum haec scriberet, jam duos
Retractationum libros ediderat, quemadmodum ipsemet infra testatur,
libro primo et libro secundo.
His praesertim ex libris Augustini agnosci voluit Hormisdas Papa,
quid Romana et Catholica Ecclesia de libero arbitrio et gratia Dei
profiteatur. Cujus Pontificis auctoritate libros eosdem episcopi
Africani pro fide in Sardinia exsules maxime commendant in Epistola
synodica. Prae omnibus, inquiunt, studium gerite, quos ad
Prosperum et Hilarium scripsit, memoratis fratribus legendos
ingerere. Quorum mentionem beatae memoria Hormisdas Sedis
Apostolicae gloriosus antistes in epistola, quam consulenti se sancto
fratri consacerdotique nostro Possessori rescripsit, cum magno
praeconio catholicae laudis inseruit; cujus haec verba sunt: De
arbitrio tamen libero et gratia Dei, quid Romana, hoc est
catholica, sequatur et servet Ecclesia, licet in variis libri beati
Augustini, et maxime ad Prosperum et Hilarium abunde possit
agnosci, tamen et in scriniis ecclesiasticis expressa capitula
continentur.
|
|
