|
10. A. Inveniemus hoc fortasse quantum licet, si prius diligenter
discutiamus haec tria, id est longitudinem, fatitudinem, et
altitudinem. Itaque enitere cogitare longitudinem, quae adhuc nullam
latitudinem assumpserit. E. Nihil possum tale cogitare: si enim
filum araneae in animo constituero, quo nihil exilius solemus videre;
occurrit mihi etiam in eo tamen et longitudo per se, et latitudo, et
altitudo: quae qualescumque sint, esse tamen negare non possum. A.
Non usquequaque absurda est responsio tua sed certe cum tria ista in
araneae filo esse intelligis, discernis haec, et quid inter se
differant nosti? E. Quidni quid differant nossem? An aliter potui
videre nihil horum deesse huic filo? A. Quo igitur intellectu haec
discrevisti, hoc potes etiam, sejunctis illis, solam longitudinem
cogitare, si nec aliquod corpus volvas animo: nam quodcumque fuerit,
his omnibus non carebit. Incorporeum est enim quod te nunc intelligere
cupio: nam sola longitudo non nisi intelligi animo potest, in corpore
inveniri non potest. E. Jam intelligo. A. Ergo istam
longitudinem si quasi secare cogitatione per longum velis, vides
profecto non posse: nam si potest, inest etiam latitudo. E.
Manifestum est. A. Hanc igitur longitudinem meram et simplicem, si
tibi placet, lineam vocemus: hoc enim nomine a doctis multis appellari
solet. E. Voca quidquid vis: non enim mihi de nominibus laborandum
est, cum res aperta sit.
11. A. Bene facis, et non solum approbo, verum etiam moneo, ut
semper rerum curam magis quam verborum te habere delectet. Sed linea
ista quam jam, ut opinor, bene intelligis, si porrigatur sive ex
una, sive ex utraque parte, quam in longum porrigi potest, cernis
nullum esse finem. An ad hoc contemplandum minus valet acies mentis
tuae? E. Contemplor omnino, ac nihil facilius. A. Vides ergo
etiam nullam figuram posse fieri, si nihil agatur aliud quam ut illa
linea porrigatur. E. Quam dicas figuram nondum intelligo.
|
|
