|
Exstat iste tractatus in libro secundo Vitae S. Eligii episcopi
Noviomensis, cap. 15, collectus nimirum ac descriptus opera
Audoeni Vitae ejusdem auctoris, qui piissimi praesulis monita ad
plebem suam quotidiana et praecipua comprehendere hoc sermone studuit.
Diebus namque singulis, ait Audoenus, plebem sibi commissam
infatigabiliter salutaribus monitis exhortabatur . . . . . Nam
collectis undique ad ecclesiam turbis multa quidem et magna breviter in
sermone complexa, sed in aedificatione spiritualiter copiosa, cum
prophetica fiducia exaltans vocem, hujuscemodi ad eos proferebat
monita: Rogo vos, fratres charissimi, et cum grandi humilitate
admoneo, etc. Repraesentat illuc Audoenus sermonem integrum, eoque
finito subjicit: Haec summatim de tanti viri familiaribus monitis
hucusque narrasse sufficiat; quae ille etsi non sub unius diei articulo
ex ordine ut digesta sunt percurrebat, diversis tamen temporibus
hujusmodi semper praecepta populis intimabat. Concinit vetus codex
noster Germanensis, qui hunc ipsum tractatum seorsim ab Eligii Vita
scriptum exhibet cum hocce titulo: Incipiunt sermones beati Eligii,
quos cum summo studio plebi proferebat ex locupletissimo cordis
thesauro. Ea tamen quae ibi profert Eligius, traxit pene omnia ex
Caesarianis Sermonibus, qui per Galliam universam et per Hispanias
procurante Caesario (uti a nobis alias observatum fuit) in ecclesiis
lectitabantur. Adi tomi superioris Appendicem, et confer sermones
29, 78, 110, 116, 141, 210, 249, 258,
265, 266, 273, 275, 277, 278, 279, 289,
etc. In illis et ipsa Eligii verba reperies, et locos quosdam
planius quam isthic explicatos. Ex sermone, verbi gratia, 129,
n. 2, et ex 130, n. 1 et 2, intelliges quod hic, n. 5,
legitur, Nullus vetulas faciat: ubi Jacobus Sirmondus perinde atque
in concilio Antissiodorensi, scribendum vitulas putabat. Item hanc
Eligii sententiam n. 9, Qui ante legitimas nuptias concubinam
habere praesumit, pejus peccat, quam qui adulterium committit, sic
accipiendam, ut pejus peccare ille non ob aliud existimetur, nisi quia
ipsius factum perniciosioris exempli est, disces ex ejusdem Appendicis
sermone 288, n. 5, et ex 289, n. 4, ubi hanc istius
sententiae rationem affert Caesarius, Quia qui adulterat, adhuc tam
grave malum secrete vult agere . . . . . ille vero qui publice
concubinam habere voluerit . . . . . rem exsecrabilem toto populo
vidente licenter se putat admittere. Sic nempe aliis praebet
occasionem errandi, ut impune licere id credant. Nam peccata, uti
ait Augustinus in Enchiridio cap. 80, quamvis magna et horrenda,
cum in consuetudinem venerint, aut parva aut nulla esse creduntur.
|
|
