|
Dum ergo tempus est, festinemus Deum nobis propitium facere:
despiciamus quae terrena sunt, ut adipiscamur coelestia. Cogitemus
nos peregrinos esse in hoc saeculo, ut liberius festinemus ad coelum:
velociter enim transeunt, et cito tanquam umbra praetereunt cuncta quae
hic videntur. Perpendamus quales erimus in die judicii, Dei et
Angelorum conspectibus praesentandi, quando opera nostra erunt nobis
ante oculos ponenda. Qualis erit illa confusio, cui contigerit pro
peccatis suis in conspectu Dei omniumque hominum erubescere, qui hic
nec unum quidem hominem in se peccantem vult inspicere? Vel quis erit
pavor tunc Deum iratum videre, quem placatum non valet universitas
comprehendere? Illum ergo diem semper timeamus, quem modo praevidere
nullatenus possumus. Illum diem jugiter paveseamus, et vel sic actus
nostros a malo revocemus. Consideremus quis terror erit in die illo,
cum de coelis Dominus ad judicandum venerit saeculum. Quis metus erit
Deum videre, ad cujus adventum universa elementa quatientur, ac
coelum cum terra contremiscet, virtutesque coelorum commovebuntur?
Tunc nimirum praecinentibus Angelorum tubis, omnes gentes quaecumque
sub coelo fuerint et omnis homo tam viri quam feminae in eo sexu
unusquisque quo natus fuit in mundo, boni simul et mali, sancti et
peccatores, vel quicumque ab initio mundi nati, ac mortui fuerint,
sive a bestiis devorati, sive ab igne consumpti, sive ab aquis
absorpti, omnes simul in momento temporis atque in ictu oculi resurgent
(I Cor. XV, 52), in ipsis sine dubio corporibus atque in ipsa
carne quam hic habuerunt; scilicet in virum perfectum et in mensuram
aetatis plenitudinis Christi (Ephes. IV, 13), in qua et ipse
Dominus resurrexit a mortuis. Et omnes ante judicium Christi
venient, pariterque eum et electi et reprobi suis oculis videbunt,
sicut et ipse Dominus in Evangelio dicit: Tunc videbunt Filium
hominis venientem in nubibus coeli cum virtute magna et majestate,
constipatum agminibus Angelorum: et congregabuntur ante eum omnes
gentes, et plangent super se omnes tribus terrae, et separabit eos ab
invicem sicut pastor segregat oves ab haedis, et statuet justos quidem
a dextris suis, impios autem a sinistris. Tunc dicet ad eos qui a
dextris ejus erunt, Venite, benedicti Patris mei, possidete
praeparatum vobis regnum a constitutione mundi: esurivi enim, et
dedistis mihi manducare; sitivi, et dedistis mihi bibere; hospes
eram, et collegistis me; nudus, et operuistis me; infirmus et in
carcere, et visitastis me. Haec quamdiu fecistis uni ex minimis
meis, mihi fecistis (Matth. XXIV, 29; XXV, 32-36,
40). Tunc omnibus aspicientibus ostendet livores et fixuras
clavorum, in ipso sine dubio corpore, quod pro peccatis nostris
vulneratum est: et ita compellans peccatores dicet, Ego te, homo,
de limo terrae manibus meis formavi, et inter paradisi delicias, quod
non merebaris, collocavi: sed tu me meaque jussa contemnens,
deceptorem sequi maluisti, unde et justa poena damnatus inferni
suppliciis es deputatus. Postea misertus sum tui, carnem assumpsi,
in terris inter peccatores habitavi, contumelias et verbera pro te
sustinui: ut te eriperem, colaphos et sputa suscepi; ut tibi
dulcedinem paradisi redderem, acetum cum felle bibi. Propter te
vepribus coronatus; cruci affixus, lancea vulneratus sum. Propter te
mortuus et in sepulcro positus, ad inferna descendi. Ut te ad
paradisum reducerem, tartari claustra adii; ut tu in coelo regnares,
inferni profunda penetravi. Agnosce ergo quae pro te, impietas
humana, pertuli. Ecce livores quos pro te excepi, ecce clavorum
foramina quibus in cruce affixus pependi. Suscepi dolores tuos, ut te
possem sanare; suscepi poenam, ut darem tibi gloriam: suscepi
mortem, ut tu viveres sine fine: conditus latui in sepulcro, ut tu
regnares in coelo. Haec omnia pro vobis sustinui. Ampliora horum
quid vobis debui facere, et non feci? Dicite nunc vel ostendite mihi
quid passi estis propter me , aut quid boni egistis pro vobis. Ego
cum essem invisibilis, sponte propter vos incarnatus sum: cum essem
impassibilis, propter vos pati dignatus sum: cum essem dives, propter
vos egenus factus sum. Sed vos humilitatem meam et praecepta mea
semper renuentes, seductorem magis quam me secuti estis. Ecce modo
non potest aliud justitia mea judicare, nisi quod merentur opera vestra
recipere. Ergo quod ipsi elegistis, tenete. Contempsistis lucem,
possidete tenebras: amastis mortem, ite in perditionem: secuti estis
diabolum, ite cum ipso in ignem aeternum. Quis, putas, erit tunc
moeror, quis luctus, quae tristitia, quae angustia, cum haec fuerit
adversus impios prolata sententia? Tunc enim erit dura separatio a
dulci sanctorum consortio: et traditi in potestatem daemonum, ibunt in
ipsis corporibus suis cum diabolo in supplicium aeternum, et
permanebunt semper in luctu et gemitu. Procul quippe exsulati a beata
paradisi patria cruciabuntur in gehenna, nunquam lucem visuri, nunquam
refrigerium adepturi, nunquam poenas finituri, nunquam requiem
accepturi; sed per millia millium annorum in inferno cruciandi, nec
unquam in saecula liberandi. Ibi nec qui torquet, aliquando
fatigatur; nec qui torquetur, unquam moritur. Sic enim ibi ignis
consumit, ut semper reservet; sic tormenta aguntur, ut semper
renoventur. Juxta vero qualitatem culpae, poenam ibi unusquisque
sustinet gehennae. Non ibi auditur aliud nisi fletus, et planctus,
et stridor dentium; non erit aliud consolamentum, nisi flammae et
terrores poenarum: ardebuntque miseri cum peccatoribus sine fine in
ignem aeternum semper in saecula saeculorum. Justi autem ibunt in
vitam aeternam, in ipsa sine dubio carne quam hic habuerunt; et
sociabuntur Angelis sanctis in regno Dei gaudiis deputati perpetuis,
nunquam jam morituri, nunquam corruptionem visuri, sed semper laetitia
ac dulcedine Christi saturati, et fulgebunt sicut sol in gloria et
claritate, quam praeparavit Deus diligentibus se. Et quanto amplius
aliquis alio obediens Deo in hac vita fuerit; tanto illic ampliorem
mercedem accipiet: quantoque amplius hic Deum amaverit, tanto tunc
eum propius videbit .
|
|
