|
Ecce, charissimi, praedixi vobis simpliciter, ut intelligere
possitis quae sint unicuique ventura. Nemo jam se de ignorantia
poterit excusare: quoniam mors et vita praenuntiata sunt vobis,
supplicia impiorum, et gloria justorum. Jam vero in arbitrio vestro
consistit eligere quod teneatis. Unusquisque enim quod hic concupierit
et assecutus fuerit, hoc utique possidebit. Vitam ergo aeternam toto
nisu concupiscite: nec emendationem vestram diutius differatis, sed ad
lucranda coelestia regna ultro ipsi relinquite quod lucis hujus fine
perdendum est. Surgat jam, quaeso, quicumque peccati catena
constrictus tenetur, et expergefactus a somno suae mortis evigilet.
Recurrat ad confessionem, et agat poenitentiam. Nec erubescat
publice poenitere super immunditiis quas gessit: quia revera multo
melius est hic pauco tempore poenitere, quam per tot millia annorum
inferni supplicia sustinere. Si ex toto corde poenituerit, cito
succurret illi Redemptor qui quatriduanum jam fetidum suscitavit
Lazarum (Joan. XI, 43). Paratus est ille semper
misericordiae sinus, et clementer exspectat, ut suscipiat
poenitentes. Non est enim, sicut scriptum tenemus, de quamvis magnis
criminibus remittendis Dei unquam misericordia desperanda: quia ipse
quotidie clamat per prophetam dicens, Quacumque die conversus fuerit
peccator ab immunditia sua, omnes iniquitates ejus erunt in oblivione
coram me (Ezech. XVIII, 21). Et rursus per alium prophetam
dicit, Ego sum Dominus Deus vester qui deleo iniquitates vestras
(Isai. XLIII, 25). Et illud de Evangelio, Gaudium erit
in coelo super uno peccatore poenitentiam agente, quam super nonaginta
novem justis qui non indigent poenitentia (Luc. XV, 7). Et
illud: Nolo mortem peccatoris, sed ut magis convertatur et vivat
(Ezech. XXXIII, 11). Considerate, fratres charissimi,
quam larga est bonitas Dei nostri, quam ineffabilis misericordia
ejus. Quotidie contemnitur; et quotidie nos ad poenitentiam
benignissima pietate invitat. Fiduciam nobis pia ejus largitio
praestat: ut nec desperemus de Christi misericordia, nec tamen nobis
absque fructu poenitentiae veniam concessam praesumamus. Dominus enim
quantum patris pietate indulgens semper et misericors est, tantum
judicis majestate severus est et metuendus. Potest quidem reis dare
indulgentiam, potest ipse suam reflectere sententiam, potest
poenitenti gratias indulgere ; non potest tamen nisi justissime
judicare: quoniam non est apud Deum commutatio, nec vicissitudinis
obumbratio (Jacobi I, 17). Aequissime enim judicat, atque
aequaliter secundum uniuscujusque facta repensat; bona scilicet bonis,
et mala malis. Ideoque, charissimi, reminiscimini quae egistis: et
si vos deliquisse cognoscitis, sine aliqua dilatione ad poenitentiae
medicamenta confugite. Audite prophetam admonentem: Nolite,
inquit, tardare converti ad Dominum, nec differatis de die in diem
(Eccli. V, 8), quia nescitis quid crastino futurum sit.
Mementote semper quod ante conspectum omnipotentis Dei conversamini,
qui prospicit omnium hominum non solum facta, sed et cogitationes,
sicut et Apostolus ait: Non est ulla creatura invisibilis in
conspectu ejus, sed omnia nuda et aperta sunt oculis ejus (Hebr.
IV, 13).
|
|
