|
Ne, quaeso, frater mi, fabulosa arbitreris Dei praecepta, aut
quasi a me edita, dum ex fonte Salvatoris nostri sunt emanata. Ne
frangat animam tuam ulla adversitas vel prosperitas mundi a praeceptis
et a mandatis Dei, et a charitate quae est in Christo Jesu Domino
nostro. Nam virtus est animae tuae, Deum diligere, et odire illa
quae Deus non diligit. Virtus est animae tuae patientiam sectari, et
ab omni impatientia declinare. Virtus est animae tuae, castitatem tam
corporis quam animae custodire. Virtus est animae tuae, vanam hujus
mundi gloriam contemnere, et omnia caduca, calcare, et pro illius
amore qui te redemit, dum vivis in corpore, laborare. Virtus est
animae tuae, humilitati studere, et superbiam abominari. Virtus est
animae tuae, iram et furorem cohibere ac reprimere. Virtus est animae
tuae, ab omni stultitia declinare, et sapientiam divinam amplecti.
Virtus est animae tuae, omnem delectationem carnis subjicere, et
mentem tuam ad Christum erigere. Has ergo virtutes facile et
perfacile potuisses obtinere, si saecularium curam, et caducas ac
terrenas res devitare voluisses, et nihil amori Christi
praeposuisses.
|
|
