|
Et roga eos, ut in omnibus operibus suis humiliter coram Deo agant
quidquid eis agendum sit: quia non erit gratum Deo, quidquid homo
facit cum superbia. Quod autem humiliter fit, hoc est ei acceptum.
In omnibus operibus sint humiles: quia humilitas virtutum sublimitas
est: nec ad regnum coelorum quislibet veniet, nisi per humilitatem.
Multorum autem temporum labores, et orationes, et eleemosynae,
jejunia et vigiliae, si cum superbia finem habuerint, pro nihilo apud
Deum computantur. Acceptus est Deo vir humilis, et in se Deum
gestat. Jam paulatim superius disseruimus de superbiae malo; sed
propter tibi subjectos, necessarium hunc locum inveni, ut contra
sagittas diaboli discant clypeum humilitatis erigere. Superbus autem
Deo est odibilis, diabolo similis. Humilis licet habitu vilis sit,
gloriosus tamen est virtutibus apud Deum. Superbus autem, etsi
decorus et clarus videatur aspectu, tamen apud Deum operibus vilis
est: et verbis et gestis, et vultu et incessu semper ejus dignoscitur
superbia et levitas. Cupit se semper laudari ab hominibus, et bonis
quibus alienus est praedicari se vult: non se patitur cuiquam esse
subjectum, sed semper inter suos pares primatum cupit tenere, et in
majorem gradum ascendere: et quod meritis obtinere non potest,
adulando et detrahendo vult invadere. Et sicut navis est absque
gubernatore cum jactatur fluctibus, ita et superbus levis
circumfertur, instabilis per omnes actus suos. Humilis autem ultimum
se judicat, et blando vultu intuens, coram Deo eminens apparet: et
cum omnia fecerit, dicit, Servus inutilis sum, et nihil se fecisse
testatur. Et Deus divulgat opera ipsius, et profert in medium,
mirificatque facta illius, et exaltat, et clarum facit eum, et in
tempore precum suarum quod postulat impetrare apud Deum potest. Haec
et his similia sola humilitas obtinet apud Deum; quia ipsa est sessio
et delectabile cubile Domini nostri Jesu Christi, qui ait, Super
quem requiescam, nisi super humilem et quietum et paventem sermones
meos (Isai. LXVI, 2)? et iterum, Discite a me, quia mitis
sum et humilis corde (Matth. XI, 29). Annuntia, quaeso,
tuis, et dicito eis, quia Deus superbis resistit: et, Ira viri
justitiam Dei non operatur (Jacobi IV, 6; I, 20).
Fornicatores et adulteros ipse Deus judicabit in die judicii (Hebr.
XIII, 4). De perjuriis: Vir multum jurans non effugiet
peccatum, nec recedet plaga de domo ejus (Eccli. XXIII,
12). Detractio, fornicatio est animae. Et Psalmista,
Detrahentem secreto proximo suo, hunc persequebar (Psal. C,
5). Discordiam, ut Salomon cecinit, detestatur Dominus,
dicens, Septimum est quod detestatur anima mea; id est, qui seminat
inter fratres discordiam (Prov. VI, 16, 19).
|
|
