|
Fugiamus ebrietatem, ne in crimen luxuriae incurramus, quia
Apostolus praecipit nobis, non nos inebriare vino, in quo est luxuria
(Ephes. V, 18). Vinum enim nobis Deus ad laetitiam cordis,
non ad ebrietatem donavit. Bibamus ergo non quantum gula exigit, sed
quantum naturae imbecillitas postulat. Ne igitur quod ad medelam
corporis nostri tributum est, ad perniciem deputemus. Annuntia,
quaeso, tuis in domo tua subjectis, quod plerique per vinum homicidia
et fornicationes perpetraverunt, nec ipsam mortem recusaverunt, alii
per vinum a daemonibus capti sunt. Nec est aliud ebrietas, quam
manifestissimus daemon. Ebriosus putat se aliquid optimum gerere, cum
fuerit ad praecipitia devolutus. Per vinolentiam armatur ad maledicta
et convicia proximorum, et immutatur mens ejus, et lingua balbutit.
Hujusmodi enim vir cum se putat bibere vinum, bibitur a vino.
Plurimi namque homines per vinum maximam debilitatem contraxerunt, nec
potuerunt consequi pristinam firmitatem, quia non temperaverunt gulae
ardorem. Sicut enim piscis cum avidis faucibus properat ut glutiat
escam, repente hamum intra fauces reperit: ita et ebriosus intra se
vinum suscipit inimicum, quod intra eum, mox impellit ad omne opus
nefandissimum; et sic homo rationalis capitur, ut irrationale animal.
|
|
