|
Simus in malitia parvuli, et viri perfecti in sensu. In quibusdam
nos exhibeamus senes, in quibusdam juvenes: quia parvuli est ludere,
perfecti autem lugere. Nam praesens luctus laetitiam generat
sempiternam. Omne autem quidquid immoderatum est, dissolutionem
efficit animae, et negligentem erga Dei praecepta: nec delicta sua
facile potest ad memoriam revocare, et obliviscens ea, non se instigat
ad poenitentiam, et ita paulatim ab omnibus bonis cadit. Nullum
habebit accessum cordis compunctio, ubi fuerint immoderata vitia et
concupiscentiae malae. Ubi autem fuerint lacrymae, ibi spiritualis
ignis accenditur, qui secreta mentis illuminet. Nullus nos saeculi
amor ab amore Christi segreget, et totae nostrae cogitationes ad
praemia futurae patriae tendant, et de coelestibus meditentur. Haec
est gloria tua, haec est perfectio cursus certaminis tui. Perfectus
enim dicitur, non qui in aetate, sed qui in sensu perfectus est. Nec
ulli cuilibet obest puerilis aetas, si fuerit mente perfectus: nec
senilis proderit aetas, si fuerit parvulus sensu. Nam et David cum
puer esset et perfectus, cor et mentem habebat in Domino defixam, et
ob hoc in regem electus est. Et Saül cum senili esset aetate, quia
in se malignam nequitiam habuit de culmine regali expulsus est (I
Reg. XVI). Dominus vero et Salvator noster a senioribus
crucifigitur, et ingressus Jerosolymam a parvulis collaudatur. Nam
et arbor si multorum annorum fuerit infructuosa, exciditur: si autem
fuerit novella et fertilis, colitur, ut magis ampliorem proferat
fructum. Ideo has similitudines pono, ut nec juvenis nec senex in
domo tua de salute sua, vel etiam de operibus suis confidat; sed qui
gloriatur, in Domino glorietur (I Cor. I, 31).
|
|
