|
Per confessionem ac poenam a sacerdote susceptam. Teneamus, sicut
jam superius insertum est, fidem rectam, spem certam, charitatem
perfectam: quia fides tanquam sensus noster est, et charitas tanquam
nostra sanitas. Fides credit, charitas operatur, spes roborat: et
quamvis diversa membra diversa habeant officia, si charitatis tamen
unitate teneantur omnia membra, tunc merebuntur ire post caput. Caput
enim nostrum in coelo est. Et ipsa Veritas Dominus noster Jesus
Christus de suis fidelibus ait, Si quis mihi ministrat, me
sequatur; et ubi ego sum, illic et minister meus erit (Joan.
XII, 26). Caveamus, et per omnia caveamus, ne per invidiam,
odium, detractionem, iram, rixam, a capite nostro Jesu Christo
praecidamur: et quidquid mali pro amore Christi nos nostrique proximi
pertulerint, charitatis affectu compatiamur: et quidquid boni alius
quislibet acceperit, quasi nos acceperimus, ita gaudeamus, et pro
illo qui accepit gratias referamus. Ecce jam, ut diximus, patitur
aliquis tribulationem, aut damnum hujus saeculi; aut pro culpis suis
carcere jubente imperiali sublimitate retruditur; tristatur parentum
sive amicorum morte: si dolemus pro illo, in corpore Ecclesiae
constituti sumus; si non dolemus, jam a corpore praecisi sumus .
Charitas quae colligit et vivificat omnia Ecclesiae membra, si nos
videat de alterius ruina gaudere, statim nos praecidit a corpore.
Forte igitur non dolemus de ruina proximorum nostrorum, quia praecisi
sumus a corpore. Si enim ibi essemus, sine dubio doluissemus.
Consideremus, frater charissime, et diligenter attendamus, quia
tamdiu dolet membrum, quamdiu in corpore continetur: si autem abscisum
fuerit, nec dolere poterit, nec sentire. Cum enim manus aut aliquod
membrum fuerit abscisum a corpore, si totum corpus tunc in multis
partibus dividatur, manus illa non sentit, quae jam a reliquorum
membrorum societate divisa est. Talis est omnis christianus, qui de
alterius aut damno, aut afflictione, aut etiam morte non solum non
dolet, sed, quod pejus est, forte etiam gaudet. Et quia jam est
alienus a corpore, ideo affectum charitatis non tenet in corde: dum
Apostolus praecipiat, Gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus,
idipsum invicem sentientes (Rom. XII, 15, 16). Et
Salomon ne de ruina fratrum nostrorum gaudeamus, manifestissime
admonet (Prov. XVII, 5). Nos vero , mi frater, si veram et
perfectam charitatem volumus custodire, omnes homines sicut nosmetipsos
studeamus diligere: ut quia caput nostrum Christus est, membra illius
nos esse mereamur: ut cum Christus apparuerit gloria nostra, et nos
per concordiam charitatis, dilectionem scilicet Dei et proximi, quasi
vera et perfecta membra illius absque ullo dolo malitiae vel invidiae,
omnes homines sicut nos ipsos amantes, cum ipso apparere mereamur in
gloria. Ipse etenim ait in Evangelio, In hoc cognoscent omnes,
quia mei estis discipuli, si dilectionem habueritis ad invicem
(Joan. XIII, 35). Dilectio etenim proximi malum non
operatur.
O mi frater charissime, si Dominus et Salvator noster, qui nullum
peccatum habuit, tanto affectu et tanta dilectione nos peccatores amare
dignatur, ut quod nos patimur, se ipsum pati testetur: quare nos qui
sine peccato non sumus, et qui peccata nostra per charitatem redimere
possumus, non tam perfecto amore eum diligimus, dum tantum nos
dilexit, ut etiam proprium Filium suum pro nobis peccatoribus morti
traderet? Et dum tantam benignitatem et misericordiam erga nos
exhibuit; vigilemus, ne perdamus bonum quod nobis dedit, et
sacramentum Baptismi nostri, in quo juravimus abrenuntiare diabolo et
pompis ejus et peccatis omnibus. Et si transgredimur in aliquo peccato
post baptismum, pius Deus dedit secundum Baptismum, id est, fontem
lacrymarum, et ordinavit nobis poenitentiam propter fragilitatem
nostram. Ideo debemus nostras confessiones veraciter confiteri, et
fructus dignos poenitentiae facere: id est, ut praeterita non
reiteremus, secundum jussionem Deum timentis sacerdotis. Qui
sacerdos, ut sapiens et perfectus medicus, primum sciat curare peccata
sua, et postea aliena vulnera detergere et sanare, et non publicare.
Hos, si quimus, perquiramus, et cum talibus consilium salutis
nostrae ineamus: ut non perdamus haereditatem coelestem, quam nobis
Dominus ab initio mundi praeparavit, si serviamus ei in justitia, et
sanctitate, et puritate cordis, et charitate non ficta, clamantes cum
Apostolo, Quis nos separabit a charitate Christi? Tribulatio, an
angustia, an persecutio, an fames, an gladius? et caetera quae
sequuntur: sicut dictum est, Neque mors, neque vita, neque
Angeli, neque Principatus, neque instantia, neque futura, neque
aliqua creatura poterit nos separare a charitate Dei, quae est in
Christo Jesu Domino nostro (Rom VIII, 35, 38, 39).
Dictum est enim de Ecclesia primitiva, quod erat illis cor unum et
anima una in Domino (Act. IV, 32); et erat illis unum velle
ac nolle: quia in unum eos Christi charitas copulaverat.
|
|
