|
Ideo omnes nos qui reliqui sumus super terram, peccata nostra
agnoscamus: ne cum impiis pereamus, dum cito digna satisfactione non
placemus. Quam velociter placavit iram ejus ille qui dixit, Peccatum
meum cognovi, et injustitiam meam non operui. Dixi, Pronuntiabo
adversum me injustitiam meam Domino (Psal. XXXI, 5).
Promittit se pronuntiaturum, et illi jam dimittitur. [Attende, mi
frater, magna res. Dixit, pronuntiabo: non dixit, pronuntiavi, et
tu remisisti: quia ex eo ipso quod dixit, pronuntiabo, ostendit quia
nondum pronuntiaverat, sed corde pronuntiaverat. Hoc ipsum dicere,
pronuntiabo, pronuntiare est; ideo et dimisisti impietatem cordis
mei. Vox mea nondum in ore erat, confessio ergo mea nondum ad os
venerat. Dixeram, pronuntiabo adversum me: verumtamen Deus audivit
vocem cordis mei. Vox mea nondum in ore, sed auris Dei jam in corde
erat .] Et quid secutum est? Et tu remisisti impietatem cordis
mei. Paratus est semper Deus peccata nostra indulgere, si non
tardaverimus ad eum reverti. Si enim tardaverimus, timeamus ne
inferat nobis iram suam: quia quosdam quidem praedestinavit ad
supplicium, et quibusdam quidem magnum praestitit beneficium: nec
tamen hoc injuste, sed in alto suo judicio. Nam Cain perfecit
homicidium, et Job vulneratus Dei amicus effectus est, et Abel
innocens a fratre suo occisus: tamen nec Job diutius passus est
cruciatum, nec Ananiae locum donavit ad ignoscendum, nec Paulum
deseruit colaphizatum, quem sua gratia fecit robustum, nec Judam
suscepit poenitentem, nec Petrum deseruit flentem, nec Saül
respexit poenitentem, nec David despexit confitentem . Et sic pius
et misericors Dominus alto suo judicio separat vasa irae, a vasis
misericordiae. O si attendamus miserum Judam, vas olim perfectum,
in perditionem perductum! Mustum sancti Spiritus portare non potuit,
quo accepto continuo crepuit, totumque fractum, ad nihilum utile est.
Haec pertimescentes convertamur, et convertamur dum tempus est. Ait
enim Psalmista, Inquirite Dominum, dum tempus est, et
confirmamini, quaerite faciem ejus semper (Psal. CIV, 4).
Tempus est enim ut reparemur: et si in aliquod peccatum fracti sumus,
omnipotentem Deum figulum et artificem habemus: credamus quia potens
est reparare perdita, qui creavit haec omnia integra. Ipse enim ait,
Sicut lutum figuli, ita vos estis in manu mea (Eccli.
XXXIII, 13). Ideo humiliemus nos sub manu omnipotentis
Dei, ut nos exaltet in tempore visitationis. Cogitemus nos in
conspectu Dei stare: agnoscamus quid sumus; agnoscamus quia terra et
cinis sumus, dum et propheta contra nos dicat, Quid superbit terra et
cinis (Id. X, 9)? Quod si nos non agnoscimus, frustra exaltare
volumus cervices nostras, dum Deus superbis resistit, et humilibus
dat gratiam (Jacobi IV, 6) Consolamini, humiles, dicit Deus
vester, consolamini qui estis pusillanimes, confortamini, et jam
nolite timere; ecce Deus vester retribuet judicium, ipse veniet, et
salvos vos faciet (Isai. XXXV, 4).
|
|
