|
Deponamus opera tenebrarum, et induamur arma lucis (Rom. XIII,
12), et expulsa noctis caligine, effugatisque umbris tenebrarum,
radius veri luminis fulgeat in cordibus nostris. In nocte non opera
noctis, sed diei opera peragamus; quia filii diei appellati sumus.
Neque enim delectatione somni sensus noster torpescat, nec vanis
phantasmatibus animas nostras illudat, nec ipsa corpora stramentorum
calore depressa in alto torpore quies inclinet; sed vigilando,
orando, jejunando, psallendo, contra adversarium diabolum dimicemus,
et magnam lucem infusam cordibus nostris sentiamus, et in nocte opera
diei peragamus. Quid enim agendum est nobis in nocte hujus saeculi
caliginosa, nisi diabolum effugare, et Christum introducere? Quid
agendum est nobis in hujus noctis caecitate, nisi captivatorem
captivare, et liberatorem sequi? Quid agendum est nobis in nocte,
nisi tenebras diabolicas de cordibus nostris excutere, et lumen verum
haurire? Quid agendum est nobis in nocte, nisi superbiam exstirpare,
et humilitatem introducere? Quid agendum est nobis in nocte, nisi
principem omnium vitiorum a nobis expellere, et fontem omnium bonorum
suscipere? Suscipiamus eum, frater charissime, suscipiamus eum; ut
et suscipiamur ab eo, et videamus quae bona praeparata ab eo habeamus,
qui nos quotidie vocat: et suscipiamus jugum ejus leve, et sarcinam
ejus suavem, qui sarcinam peccatorum nostrorum relevat: deponamus
opera tenebrarum, et induamur arma lucis. Quid enim est deponere
opera tenebrarum, nisi renuntiare diaboli pompis et angelis ejus? Et
quid est nos arma lucis induere, nisi credere in Deum Patrem
omnipotentem, qui illuminavit omnem hominem venientem in hunc mundum,
qui et dixit, Dum lucem habetis, credite in lucem, ut filii lucis
sitis (Joan. XII, 36). Prius tamen, dilectissime, si vis,
imo quia vis, discutiamus et investigemus quis sit, vel quid sit
diabolus.
|
|
