|
Diabolus est enim angelus per superbiam separatus a Deo, qui in
veritate non stetit, et doctor mendacii, et pater mendacii: quia ab
ipso primum inventum est mendacium, et ipse est mendacium (Joan.
VIII, 44), sicut veracissimus, Veritas Dominus noster Jesus
Christus in Evangelio Joannis loquitur: quia ipse est caput et finis
mendacii; et a semetipso deceptus, nos decipere festinat. Iste est
adversarius effectus generis humani, inventor mortis, superbiae
institutor, rex malitiae, scelerum caput, princeps omnium vitiorum,
persuasor etiam turpium voluptatum. Hic ergo cum illum primum hominem
a Deo factum, Adam scilicet, patrem omnium nostrum intueretur,
sicut superius crebro intelligere potes, videretque eum hominem ex limo
terrae ad imaginem Dei factum, pudicitia ornatum, temperantia
compositum, charitate circumdatum, immortalitate vestitum: aemulus
atque invidus tantam beatitudinem hominem terrenum accepisse, quod
ipse, dum esset angelus, per superbiam cognoscitur amisisse, invidit
statim insatiabilis homicida primum patrem nostrum, nos nostrosque
parentes, et tantis ac talibus bonis exspoliavit nos, insuper et
peremit. Nam et multis bonis in prima fronte diabolus nos
exspoliavit; id est, pudicitia, continentia, patientia,
mansuetudine, charitate, immortalitate. Sic nos nudos ac miserabiles
reddidit, suisque pannis derisit esse involutos, et suo dominio esse
astrictos, atque ex ipso vinculo omnem prolem nostram sibimet
obligavit. Exspoliavit nos pudicitia, et accinxit impudicitia;
exspoliavit nos temperantia, et effecit intemperatos; exspoliavit nos
charitate, et vestivit malitia; exspoliavit immortalitate, et
propinavit mortem. His etiam turpissimis et fetidissimis pannis nos
posterosque nostros involvit, et semivivos reliquit.
|
|
