|
O mi frater charissime, quam felix anima, quae tam potentem habet
defensorem! Ideo nunc, quaeso, vigilet unusquisque nostrum, ne apud
eum diabolus in die judicii suos pannos agnoscat, et incipiat reus
semper detineri, quem Christus sua gratia voluit liberari. Nec sibi
male blandiantur, qui post acceptam gratiam corrigi nolunt, atque
rursus ad illas suas pristinas redeunt voluntates. Exspectatur enim
dies judicii, aderit ille aequissimus judex, qui nullius potentis
personam accipiet, cujus palatium auro argentoque nullus episcopus,
nec abbas, nec comes corrumpere poterit. Astabunt omnes animae, ut
referat unaquaeque secundum illud quod in corpore gessit, sive bonum
sive malum (II Cor. V, 10). Praesto enim erit adversarius
diabolus, et recitabuntur verba professionis nostrae, et objiciet
nobis in faciem quidquid fecimus, et in qua die peccavimus, et in quo
loco, et quid boni operis tunc temporis facere deberemus. Et si tales
inventi fuerimus, exsultabit ille adversarius in conspectu piissimi
judicis, superiorem se esse nobis declamans, agens talem causam apud
talem judicem; habet enim dicere tunc ipse diabolus: Aequissime
judex, judica istum meum esse ob culpam, qui tuus esse noluit per
gratiam: tuus est per naturam, meus est per miseriam; tuus est ob
passionem, meus ob suasionem; tibi inobediens, mihi obediens: a te
accepit immortalitatis stolam, a me hanc pannosam, qua indutus est,
tunicam; tuam vestem amisit, cum mea veste huc advenit. Quid apud
eum impudicitia faciebat, quid intemperantia, quid avaritia, quid
ira, quid superbia, quid caetera mea membra? Dimisit te, confugium
fecit ad me: meas sorores video comitari cum illo. Quid enim idcirco
faciebat ? quid cum superbia disputabat? quid cum ira furiebat?
Thesaurizabit sibi iram in die irae. Aequissime judex, judica,
inquit; quia justitia et judicium praeparatio sedis tuae. Judica
illum meum esse, et mecum damnandum esse. Haec omnia quae huc
attulit, mea esse cognosco. Meus esse voluit, et mea concupivit:
mecum puniri debet, quoniam quem tu dignatus es tanto pretio liberare,
ipse se mihi voluit postmodum libenter obligare. Heu, heu! frater
charissime, poteritne talis aperire os, qui talis ibi invenietur, ut
juste ire cum diabolo deputetur?
|
|
