|
Videamus quid agamus, ab illo videamus quomodo liberemur; videamus et
caveamus, ne in vacuum gratiam Dei suscipiamus: sed integro corde,
perfectaque fide renuntiemus, atque spernamus tam damnosam diabolicam
haereditatem, ne pupilli et pauperes remaneamus. Recitetur in medio
nostrum sententia beati Apostoli terribilis terribiliterque prolata,
quae corda simul et corpora nostra contremiscere faciat. Ait enim:
Voluntarie peccantibus nobis post acceptam notitiam veritatis, jam non
relinquitur pro peccatis hostia; terribilis autem quaedam exspectatio
judicii, et ignis aemulatio, quae consumptura est adversarios.
Irritam quis faciens legem Moysi, sine ulla miseratione duobus vel
tribus testibus moritur: quanto magis putatis deteriora mereri
supplicia, qui Filium Dei conculcaverit, et sanguinem Testamenti
pollutum duxerit, in quo sanctificati estis, et spiritui gratiae
contumeliam fecerit? Scimus enim qui dixit, Mihi vindictam ego
reddam. Et iterum, Quia judicabit Dominus populum suum. Horrendum
est enim incidere in manus Dei viventis. Et paulo post: Nolite
itaque amittere confidentiam vestram, quae magnam habet
remunerationem. Patientia enim vobis necessaria est, ut voluntatem
Dei facientes, reportetis promissionem. Adhuc enim aliquantulum,
qui venturus est veniet, et non tardabit reddere unicuique secundum
opus suum (Hebr. X, 26-31, 35-37). Haec enim verba
non ex me, sed ex ipso qui dixit, An experimentum ejus quaeritis,
qui in me loquitur Christus (II Cor. XIII, 3)?
profluxerunt. Extendamus aciem oculi cordis, et videamus: et aurem
cordis accommodemus ad terribilem Apostoli sententiam perspiciendam et
investigandam. Mundemus oculum cordis, imo ipsa lux, quam
desideramus videre, mundet cor nostrum, et sit a peccatorum tenebris
ipso miserante mundatum: Beati enim, ait, mundo corde, quoniam ipsi
Deum videbunt (Matth. V, 8). Non sit nobis hic labor inutilis
ad perniciem, sed utilis ad salutem. Curramus dum lucem habemus, ne
tenebrae nos comprehendant (Joan. XII, 35). Et iterum
Apostolus hortatur nos intentissime dicens, Remissas manus et soluta
genua erigite, et gressus rectos facite pedibus vestris; ut non
claudicans quis erret, magis autem sanetur. Pacem sequimini cum
omnibus, et sanctimoniam, sine qua nemo videbit Deum: contemplantes
ne quis desit gratiae Dei, ne qua radix amaritudinis sursum germinans
impediat, et per illam inquinentur multi. Et paulo post: Videte ne
recusetis loquentem: si enim illi qui increduli fuerunt verbo Dei,
non effugerunt, recusantes eum qui super terram loquebatur; multo
magis nos qui de coelis loquentem nobis avertimur , cujus vox movit
terram tunc; modo autem repromittit dicens, Adhuc semel, et ego
movebo non solum terram, sed et coelum. Quod autem, Adhuc semel,
dicit, declarat mobilium translationem tanquam factorum, ut maneant ea
quae sunt immobilia. Itaque regnum immobile suscipientes, habemus
gratiam, per quam serviamus, placentes Deo cum metu et reverentia:
etenim Deus noster ignis consumens est, qui consumpturus est
adversarios (Hebr. XII, 12-15, 25-29). Accedamus ad
eum antequam consumamur ab illo: postulantes ab eo urere cor nostrum,
et renes nostros. Et iterum, Quoniam probasti nos, Deus, igne nos
examinasti, sicut examinatur argentum (Psal. LXV, 10).
Apertissime enim patet, quia si hic ab illo non urimur, illic velut
adversarii consumemur. Ait enim Apostolus, Nemo se circumveniat,
nemo se seducat inanibus verbis, quia quaecumque seminaverit homo,
haec et metet (Ephes. V, 6; Galat. VI, 8). Non aliud
lingua loquamur et aliud corde; ne simus Judas et Herodiani: alii in
proditione, alii in confessione, alii in dissimulatione , sed alii in
veritatis humilitate. Ideo cum vero corde in plenitudinem fidei
properemus, aspersi corda a conscientia mala. Teneamus spei nostrae
confessionem indeclinabilem, et bonorum operum inchoationem non
deseramus, sicut est consuetudinis quibusdam: sed consolantes, et
tanto magis, quanto viderimus appropinquantem diem judicii.
|
|
