|
Teramus carnis nostrae superbiam, quia caro est quae animam perdit,
et totam superbiam affert: et qui in carne seminat, sicut Apostolus
ait, de carne et metet corruptionem (Galat. VI, 8). Caro est
quae recipit diabolum: diabolus enim seminat in carne nostra semina
sua, id est, homicidium, fornicationem, concupiscentiam,
libidinem, iram, rixam, ebrietatem, superbiam, furtum et omnem
suggestionem malam, dicente Apostolo: Non est nobis colluctatio
adversus carnem et sanguinem, sed adversus spiritus carnis hujus,
adversus spiritualia in coelestibus (Ephes. VI, 12). De
diabolo dicit, qui spiritus malus est, et non videtur. Et ipse
spiritus nequissimus projectus est de coelo cum angelis suis, de quibus
dicitur in Apocalypsi: Ecce projectus est accusator fratrum
nostrorum, qui accusabat illos die ac nocte, et ipsi vicerunt eum
propter sanguinem Agni (Apoc. XII, 10, 11). De quo
Apostolus dicit: Datus est mihi stimulus carnis meae, Angelus
satanae, qui me colaphizet. Propter quod ter Dominum rogavi, ut
discederet a me: et dixit mihi, Sufficit tibi gratia mea; nam virtus
in infirmitate perficitur (II Cor. XII, 7-9). Item ipse
repetens dicit: Video aliam legem in membris meis, repugnantem legi
mentis meae, et captivantem me in lege peccati, quae est in membris
meis. Iterum ipse: Ego enim mente servio legi Dei, carne autem
legi peccati (Rom. VII, 23, 25). Et iterum: Nihil nunc
damnationis est his qui sunt in Christo (Rom. VIII, 1).
Caro est quae recipit diabolum, et carnem habet diabolus in
potestate, non animam: ideo dicit Apostolus, Datus est mihi
stimulus carnis meae: non dicit, animae meae; sed, carnis meae,
angelus satanae. Denique Job in carne tentatus est a diabolo,
dicente Domino: Et data est ei potestas a Domino in facultate et in
carne ejus. Et iterum: Dabo tibi illum in potestatem, praeter
animam illius (Job I, 12; II, 6). Caro enim concupiscit
adversus spiritum, spiritus autem adversus carnem. Haec autem sibi
invicem adversantur, ut non quaecumque vultis, ea faciatis (Galat.
V, 17). Caro est misera bestia, quae gravat animam, dicente
Apostolo: Qui in carne sunt, placere Deo non possunt (Rom.
VIII, 8). Iterum ipsa Veritas Dominus noster Jesus Christus
de se ipso dicit: Spiritus quidem promptus est, caro autem infirma
(Matth. XXVI, 41). Caro enim nostra in malitia semper vult
potens esse, in abstinentia autem, id est, in jejunio et in vigiliis
et orationibus ac bonis operibus infirmam se esse fingit. Caro nostra
est, quae nos demergit in foveam, dicente Apostolo: Mortificate
membra vestra quae sunt super terram; id est, fornicationem,
immunditiam, iram, rixam, et caetera quae sequuntur (Coloss.
III, 5). Et iterum: Curam carnis ne feceritis in
concupiscentiis vestris (Rom. XIII, 14). Itaque
mortificemus carnem nostram per abstinentiam, et jejunium, et
vigilias, et orationes; ne nobis adducat diabolum cum concupiscentiis
malis. Caro autem data est nobis, quasi animae bellum: quae si
mortificetur, adducit vitam; si nutriatur, praeparat se contra animam
ad bellum. Laudo autem illum qui carnis suae potest habere
potestatem. Dum infirmitatem carnis nostrae timemus, salutem animae
nostrae negligimus. O anima misera, quid dicis, quam caro sic
fortiter gravat, dicente Salomone, Caro quae corrumpitur, aggravat
animam; et iterum repetit, Os quod mentitur, occidit animam (Sap.
IX, 15; I, 11)? Vae, vae miserae animae, quam caro
persequitur. Caro nostra quotidie contra animam pugnat: et nos contra
carnem pugnare quotidie debemus, sicut Apostolus praecipit: Si
secundum carnem vixeritis, moriemini; si autem spiritu facta carnis
mortificaveritis, vivetis (Rom. VIII, 13). Omnem
suggestionem malam caro concupiscit et demonstrat, caro concupiscit
omne malum, caro hortatur maleficia, caro provocat iram, caro
provocat homicidium, caro provocat adulterium et rixam, caro inserit
ebrietatem, caro portat omnem concupiscentiam malam hujus saeculi, et
omnia mala caro desiderat. O caro bestia crudelis, quid habes, quid
gravas animam, quae nihil desiderasset nisi Deo servire, si tibi
inimicae non se junxisset? Tu autem, caro misera, non solum te ipsam
occidis, sed et animam occidis. Non sufficit tibi perditio tua, sed
adhuc animam vis in infernum demergi. Vae tibi, anima, quae carnem
accepisti contrariam, quae nec ipsa intrat, nec te permittit introire
in regnum coelorum. O caro mala, quid quaeris, quid desideras? Non
vis laborem sustinere, non vis inquieta conquiescere? Suffocas
animam, ut versa vice tu sis domina, et illa ancilla. Rogo quare
gravas animam, quae molesta non est tibi? Nec tu effugies poenam,
dum ipsa patitur gehennam: nec enim sine te poterit judicari in die
judicii. Quare non consentis spiritui et animae nostrae, sicut
Evangelium te hortatur, dicens, Esto consentiens adversario tuo dum
es cum ipso in via, hoc est, in hoc saeculo; ne forte tradat te
judici, hoc est, Christo; judex tradat te ministris, hoc est,
angelis malis; et ministri mittant te in carcerem, hoc est, in
gehennam: non exies inde, donec reddas novissimum quadrantem
(Matth. V, 25, 26), id est, minimum peccatum.
|
|
