|
Et si praemia aeternae vitae volumus promereri, illius praecepta totis
viribus satagamus custodire. Praecepta namque ejus nolentibus gravia
sunt, volentibus levia; sicut ipse ait, Jugum enim meum suave est,
et onus meum leve (Matth. XI, 30); et iterum, Super quem
requiescam, nisi super humilem et quietum et trementem sermones meos
(Isai. LXVI, 2)? Saeculi enim amicitia, aut lucro, aut
beneficiis, aut diversis honoribus constat: Salvatoris autem amicitia
in se et proximos diligendo consistit. Igitur quotiescumque bonis
actibus mandata Christi facimus, toties Christi amici vocamur. Ille
nos semper invitat ad amicitiam suam, et diabolus invidens quaerit nos
mergere in infernum. Salvator nos amat, et proditor nos odit: ideo
non praetermittamus Redemptorem, nec sequamur praedonem. Charior
nobis sit qui libertati restituit, quam qui nos captivavit, et
servituti subdidit. Semper ante oculos cordis pone, quod non amicorum
turba, nec familiae multitudo, non auri argentique congestio, non
gemmarum lapilli fulgentes, non vindemiarum ubertas, non densitas
segetum, non jucunditas extensa pratorum possunt animae exeunti de
corpore ullum afferre praesidium; sed plus lugent, qui ea plus
diligunt. Ideo diligendus est verus amicus noster Dominus Jesus
Christus, qui praesentem felicitatem, et aeternam nobis tribuet
beatitudinem. Nam redemptor noster ideo dicitur, quia nos redemit a
diaboli captivitate; et salvator, salvando nos a peccatis nostris;
adjutor, adjuvando nos in opportunitatibus, in tribulatione;
protector, protegendo nos ut inter inimicos nostros maneamus illaesi;
susceptor, suscipiendo nos in aeterna tabernacula. Ideo charitatem et
praecepta et amorem tanti amici nostri totis viribus adimpleamus, et
nobilitatem imaginis illius in nobis servemus. Rememoremus semper,
quam inclytus et valde gloriosus est imperator et amicus noster: ille a
nobis non aliud quaerit munus nisi spirituale. Caveamus quantum
possumus, ne aliquid inveniat, quod oculos ejus offendat. Et si
forsitan, ut solet humanae fragilitatis conditio, aliquam negligentiae
maculam malignus spiritus in nobis infigat, citius per confessionem et
poenitentiam fontemque lacrymarum abluere eam omni studio festinemus:
ne diu sine amici nostri maneamus amplexu, quia paratior est nos
recipere, quam perdere; tantum si non tardamus de die in diem reverti
ad illum. Haec enim duo mala omnipotens Deus odit in omnibus
hominibus; id est, negligentiam revertendi, et desperationem
salutis. Tantum haec absint a cogitationibus procul nostris, et ille
tunc animis prope erit nostris. Ne, quaeso, de terrena felicitate
gloriantes confidamus; sed gratias agamus ei, qui dum homines esse
voluit rationales, non superbia, sed humilitate prosequi se rogavit.
Quae, rogo, major esse nobis gloria poterit, vel sublimior honor,
quam ejus imperatoris esse amicos, qui super omnes imperatores est?
Et quanto ille sublimior est omnipotentiae in virtute, tanto nos
majoris debemus esse diligentiae in justitia et sanctitate et humilitate
et observatione mandatorum illius.
|
|
