|
14. Virginitas non praecepto, sed consilio commendata ad
promerendam singularem gloriam in vita futura. Praesens ergo est
vitanda necessitas, sed tamen quae aliquid bonorum impedit futurorum:
qua necessitate vita cogitur conjugalis cogitare quae mundi sunt,
quomodo placeat vir uxori, vel uxor viro. Non quod ea separent a
regno Dei, sicut sunt peccata, quae ideo praecepto, non consilio
cohibentur, quia Domino praecipienti non obedire damnabile est: sed
illud quod in ipso Dei regno amplius haberi posset si amplius
cogitaretur quomodo placendum esset Deo, minus erit utique cum hoc
ipsum minus conjugii necessitate cogitatur. Ideo, De virginibus,
inquit, praeceptum Domini non habeo. Praecepto enim quisquis non
obtemperat, reus est et debitor poenae. Proinde quia uxorem ducere
vel nubere peccatum non est, si autem peccatum esset, praecepto
vetaretur; propterea praeceptum Domini de virginibus nullum est. Sed
quoniam devitatis remissisve peccatis, adeunda est vita aeterna, in
qua est quaedam egregia gloria, non omnibus in aeternum victuris, sed
quibusdam ibi tribuenda, cui consequendae parum est liberatum esse a
peccatis, nisi aliquid ipsi liberatori voveatur, quod non sit criminis
non vovisse, sed vovisse ac reddidisse sit laudis: Consilium,
inquit, do, tanquam misericordiam consecutus a Deo, ut fidelis
essem. Neque enim invidere debeo fidele consilium, qui non meis
meritis, sed Dei misericordia sum fidelis. Existimo itaque hoc bonum
esse propter praesentem necessitatem. Hoc, inquit, unde praeceptum
Domini non habeo, sed consilium do, hoc est de virginibus, existimo
bonum esse propter praesentem necessitatem. Novi enim quid praesentis
temporis, cui conjugia serviunt, necessitas cogat, ut ea quae Dei
sunt minus cogitentur, quam sufficit adipiscendae illi gloriae, quae
non erit omnium, quamvis in aeterna vita ac salute manentium. Stella
enim ab stella differt in claritate; sic et resurrectio mortuorum (I
Cor. XV, 41, 42). Bonum est ergo homini sic esse.
|
|
