|
25. Isaiam loqui de aeterno praemio spadonibus promisso. Nec sane
Spiritus sanctus tacuit quod contra istos impudentissime ac
dementissime pervicaces apertum atque inconcussum valeret, eorumque
belluinum impetum ab ovili suo inexpugnabili munitione repelleret. Cum
enim dixisset de spadonibus, Dabo eis in domo mea et in muro meo locum
nominatum, meliorem multo quam filiorum atque filiarum; ne quis nimium
carnalis existimaret aliquid in his verbis temporale sperandum,
continuo subjecit, Nomen aeternum dabo eis, nec unquam deerit
(Isai. LVI, 4, 5): tanquam diceret, Quid tergiversaris
impia caecitas? quid tergiversaris? Quid serenitati veritatis nebulas
tuae perversitatis offundis? quid in tanta Scripturarum luce tenebras
unde insidieris inquiris? Quid temporalem tantummodo utilitatem
promittis continentibus sanctis? Nomen aeternum dabo eis. Quid ab
omni concubitu immunes, et eo quoque ipso quo hinc sese abstinent, ea
quae sunt Domini cogitantes, quomodo placeant Domino, ad terrenam
commoditatem referre conaris? Nomen aeternum dabo eis. Quid regnum
coelorum, propter quod se ipsos castraverunt sancti spadones, in hac
tantum vita intelligendum esse contendis? Nomen aeternum dabo eis.
Et si forte hic ipsum aeternum pro diuturno conaris accipere, addo,
accumulo, inculco, Nec unquam deerit. Quid quaeris amplius? quid
dicis amplius? Aeternum hoc nomen, quidquid illud est, spadonibus
Dei, quod utique gloriam quamdam propriam excellentemque significat,
non erit commune cum multis, quamvis in eodem regno et in eadem domo
constitutis. Nam ideo fortassis et nomen dictum est, quod eos quibus
datur, distinguit a caeteris.
|
|
