|
44. De ipso Dei dono ne se extollant virgines. Deinde jam sciens
homo, gratia Dei se esse quod est, non incidat in alium superbiae
laqueum, ut de ipsa Dei gratia se extollendo spernat caeteros. Quo
vitio alius ille pharisaeus, et de bonis quae habebat Deo gratias
agebat, et tamen se super publicanum peccata confitentem extollebat
(Luc. XVIII, 10-14). Quid igitur faciat virgo, quid
cogitet, ne se extollat super eos vel eas quae hoc tam magno dono
carent? Neque enim simulare debet humilitatem, sed exhibere: nam
simulatio humilitatis major superbia est. Idcirco Scriptura volens
ostendere veracem humilitatem esse oportere, cum dixisset, Quanto
magnus es, tanto humilia te in omnibus; mox quoque subdidit, et coram
Deo invenies gratiam (Eccli. III, 20): utique ubi se
fallaciter humiliare non posset.
|
|
