|
Ut non infletur virgo, cogitet se forte non posse pro Christo pati,
quod possit conjugata. Habet itaque virgo quod cogitet quod ei prosit
ad servandam humilitatem, ne violet illam quae supereminet donis
omnibus charitatem, sine qua utique quaecumque alia vel pauca vel plura
vel magna vel parva habuerit, nihil est. Habet, inquam, quod
cogitet ut non infletur, non aemuletur; ita se scilicet bonum
virginale conjugali bono multo amplius et melius profiteri, ut tamen
nesciat utrum illa vel illa conjugata jam pati pro Christo possit,
adhuc vero ipsa non possit, et in hoc ei parcatur, quia infirmitas
ejus tentatione non interrogatur. Fidelis enim Deus, ait
Apostolus, qui non vos permittet tentari super id quod potestis; sed
faciet cum tentatione etiam exitum, ut possitis sustinere (I Cor.
X, 13). Fortassis ergo illi vel illae conjugalis vitae retinentes
in suo genere laudabilem modum, jam possint contra inimicum ad
iniquitatem cogentem etiam laniatu viscerum et effusione sanguinis
dimicare; illi autem vel illae a pueritia continentes, seque
castrantes propter regnum coelorum, nondum tamen valeant talia vel pro
justitia vel pro ipsa pudicitia sustinere. Aliud est enim pro veritate
ac proposito sancto non consentire suadenti atque blandienti, aliud non
cedere etiam torquenti atque ferienti. Latent ista in facultatibus et
viribus animorum, tentatione panduntur, experientia propalantur . Ut
ergo quisque non infletur, ex eo quod se pervidet posse, humiliter
cogitet quod ignorat aliquid praestantius se fortasse non posse;
aliquos autem qui illud quo sibi gloriose notus est, nec habent nec
profitentur, hoc quod ipse non potest posse. Ita servabitur non
fallaci, sed veraci humilitate, Honore mutuo praevenientes (Rom.
XII, 10); et, Alter alterum existimantes superiorem sibi
(Philipp. II, 3).
|
|
