|
52. Virginitatis custos Deus qui eam dedit, apud humiles
quiescit. Hic dicet aliquis: Non est hoc jam de virginitate, sed de
humilitate scribere. Quasi vero quaecumque virginitas, ac non illa
quae secundum Deum est, a nobis praedicanda suscepta est. Quod bonum
quanto magnum video, tanto ei, ne pereat, furem superbiam
pertimesco. Non ergo custodit bonum virginale, nisi Deus ipse qui
dedit: et Deus charitas est (I Joan. IV, 8). Custos ergo
virginitatis charitas: locus autem hujus custodis humilitas. Ibi
quippe habitat, qui dixit super humilem et quietum et trementem verba
sua requiescere Spiritum suum (Isai. LXVI, 2). Quid itaque
alienum feci, si bonum quod laudavi, volens tutius custodiri, curavi
etiam locum praeparare custodi? Fidenter enim dico, nec mihi ne
irascantur timeo, quos ut mecum sibi timeant sollicitus moneo:
facilius sequuntur Agnum, etsi non quocumque ierit, certe quousque
potuerint, conjugati humiles, quam superbientes virgines. Quomodo
enim sequitur, ad quem non vult accedere? Aut quomodo accedit, ad
quem non venit ut discat, Quoniam mitis sum et humilis corde? Illos
proinde sequentes, Agnus quocumque ierit ducit, in quibus prius ipse
ubi caput inclinet invenerit. Nam et quidam superbus et dolosus hoc ei
dixerat, Domine, sequar te quocumque ieris: cui respondit, Vulpes
foveas habent, et volatilia coeli nidos; Filius autem hominis non
habet ubi caput suum inclinet (Matth. VIII, 19 et 20).
Arguebat nomine vulpium astutam dolositatem, et nomine volucrum
ventosam elationem, in quo ubi requiesceret piam non inveniebat
humilitatem. Ac per hoc nusquam omnino secutus est Dominum, qui se
promiserat, non usque ad quemdam profectum, sed omnino quocumque ierit
secuturum.
|
|
