|
[Cap. I.] Omne gaudium existimate, fratres mei, cum in
tentationes varias incideritis; scientes quod probatio fidei vestrae
patientiam operatur: patientia autem opus perfectum patientiam
operatur: patientia autem opus perfectum habet, ut sitis perfecti et
integri, in nullo deficientes. Si quis autem vestrum indiget
sapientia, postulet a Deo, qui dat omnibus affluenter, et non
improperat; et dabitur ei. Postulet autem in fide, nihil haesitans.
Qui enim haesitat, similis est fluctui maris, qui a vento movetur et
circumfertur. Non enim aestimet homo ille quod accipiat aliquid a
Domino. Vir duplex animo, inconstans in omnibus viis suis.
Glorietur autem frater humilis in exaltatione sua, dives autem in
humilitate sua; quoniam sicut flos feni transiet. Exortus est enim
sol cum ardore, et arefecit fenum, et flos ejus decidit, et decor
vultus ejus deperiit: ita et dives in itineribus suis marcescet.
Beatus vir qui suffert tentationem; quia cum probatus fuerit,
accipiet coronam vitae , quam repromisit Deus diligentibus se. Et
post paululum: Nolite itaque errare, fratres dilectissimi. Omne
datum optimum, et omne donum perfectum desursum est, descendens a
Patre luminum. Et post paucos versus: Scitis, fratres mei
dilectissimi: Sit autem omnis homo velox ad audiendum, tardus ad
loquendum, et tardus ad iram. Ira enim viri justitiam Dei non
operatur. Propter quod abjicientes omnem immunditiam et abundantiam
malitiae, in mansuetudine suscipite insitum verbum, quod potest
salvare animas vestras. Estote autem factores verbi, et non auditores
tantum, fallentes vosmetipsos. Quia si quis auditor est verbi, et
non factor, hic comparabitur viro consideranti vultum nativitatis suae
in speculo: consideravit enim se, et abiit, et statim oblitus est
qualis fuerit. Qui autem perspexerit in lege perfectae libertatis ,
et permanserit in ea, non auditor obliviosus factus, sed factor
operis, hic beatus in facto suo erit. Si quis autem putat se
religiosum esse, non refrenans linguam suam, sed seducens cor suum,
hujus vana est religio. Religio munda et immaculata apud Deum et
Patrem haec est: visitare pupillos et viduas in tribulatione eorum,
et immaculatum se custodire ab hoc saeculo.
[II.] Fratres mei, nolite in personarum acceptione habere fidem
Domini nostri Jesu Christi gloriae. Et post aliquos versus:
Audite, fratres mei dilectissimi: nonne Deus elegit pauperes in hoc
mundo, divites in fide, et haeredes regni quod repromisit Deus
diligentibus se? Vos autem exhonorastis pauperem. Nonne divites per
potentiam opprimunt vos, et ipsi trahunt vos ad judicia? Nonne ipsi
blasphemant bonum nomen, quod invocatum est super vos? Si tamen legem
perficitis regalem secundum Scripturas, Diliges proximum tuum sicut
teipsum, bene facitis. Si autem personas accipitis, peccatum
operamini, redarguti a lege quasi transgressores. Et post paucos
versus: Judicium enim sine misericordia illi qui non fecit
misericordiam. Superexultat autem misericordia judicio .
Et post aliquantum [III.]: Nolite plures magistri fieri,
fratres mei, scientes quoniam majus judicium sumitis. In multis enim
offendimus omnes. Si quis in verbo non offendit, hic perfectus est
vir. Potest etiam freno circumducere totum corpus. Et alio loco:
Linguam autem nullus hominum domare potest: inquietum malum, plena
veneno mortifero. In ipsa benedicimus Deum et Patrem, et in ipsa
maledicimus homines, qui ad similitudinem Dei facti sunt. Ex ipso
ore procedit benedictio, et maledictio. Non oportet, fratres mei,
haec ita fieri. Et post paucos versus: Quis sapiens et disciplinatus
inter vos, ostendat ex bona conversatione operam suam in mansuetudine
sapientiae? Quod si zelum amarum habetis, et contentiones sunt in
cordibus vestris; nolite gloriari et mendaces esse adversus veritatem.
Non est ista sapientia desursum descendens, sed terrena, animalis,
diabolica. Ubi enim zelus et contentio, ibi inconstantia et omne opus
pravum. Quae autem desursum est sapientia, primum quidem pudica est,
deinde pacifica, modesta, suadibilis, bonis consentiens, plena
misericordia et fructibus bonis, dijudicans sine simulatione .
Fructus autem justitiae in pace seminatur facientibus pacem.
[IV.] Unde bella et lites in vobis? Nonne ex concupiscentiis
vestris, quae militant in membris vestris? Item post paucos versus:
Petitis, et non accipitis, eo quod male petatis, ut in
concupiscentiis vestris insumatis. Adulteri, nescitis quia amicitia
hujus mundi inimica est Dei? Quicumque ergo voluerit amicus esse
hujus saeculi, inimicus Dei constituitur, Et paulo post: Propter
quod dicit: Deus superbis resistit, humilibus autem dat gratiam.
Subditi ergo estote Deo: resistite autem diabolo, et fugiet a
vobis. Appropinquate autem Deo, et appropinquabit vobis. Emundate
manus, peccatores; et purificate corda, duplices animo. Miseri
estote, et lugete, et plorate. Risus vester convertatur in luctum,
et gaudium in moerorem. Humiliamini in conspectu Domini, et
exaltabit vos. Nolite detrahere alterutrum, fratres. Et post paucos
versus: Unus est legislator et judex, qui potest perdere et
liberare. Tu autem quis es, qui judicas proximum? Ecce nunc qui
dicitis, Hodie aut crastino ibimus in civitatem illam, et faciemus
ibi quidem annum, et mercabimur, et lucrum faciemus; qui ignoratis
quid erit in crastinum . Quae est enim vita vestra? Vapor est ad
modicum parens; deinceps exterminabitur. Pro eo ut dicatis: Si
Dominus voluerit; et, Si vixerimus, faciemus hoc aut illud. Nunc
autem exsultatis in superbiis vestris: omnis exsultatio talis maligna
est. Scienti igitur bonum facere, et non facienti, peccatum est
illi.
[V.] Agite nunc, divites, plorate ululantes in miseriis quae
advenient vobis. Divitiae vestrae putrefactae sunt, et vestimenta
vestra a tineis comesta sunt. Aurum et argentum vestrum aeruginavit,
et aerugo eorum in testimonium vobis erit, et manducabit carnes vestras
sicut ignis. Thesaurizastis vobis iram in novissimis diebus . Ecce
merces operariorum qui messuerunt regiones vestras, qui fraudati sunt a
vobis clamant ; et clamor ipsorum in aures Domini sabaoth introiit.
Epulati estis super terram, et in luxuriis enutristis corda vestra.
In die occisionis adduxistis , occidistis justum, et non restitit
vobis. Patientes igitur estote, fratres, usque ad adventum Domini.
Et paulo post: Patientes estote et vos, confirmate corda vestra;
quoniam adventus Domini appropinquavit. Nolite ingemiscere,
fratres, in alterutrum, ut non judicemini. Et alio loco: Ante
omnia autem, fratres mei, nolite jurare, neque per coelum, neque per
terram, neque aliud quodcumque juramentum: sit autem sermo vester,
Est est, Non non; ut non sub judicio decidatis. Tristatur aliquis
vestrum? oret: aequo animo est? psallat. Infirmatur quis in vobis?
inducat presbyteros Ecclesiae, et orent super eum, ungentes eum oleo
in nomine Domini: et oratio fidei salvabit infirmum, et allevabit eum
Dominus; et si in peccatis sit, remittentur ei. Confitemini ergo
alterutrum peccata vestra, et orate pro invicem, ut salvemini.
Multum enim valet deprecatio justi assidua. Et post aliquot versus:
Fratres mei, si quis ex vobis erraverit a veritate, et converterit
quis eum, scire debet quoniam qui converti fecerit peccatorem ab errore
viae suae, salvabit animam ejus a morte, et operiet multitudinem
peccatorum.
|
|
