|
26. Deinde hic sequitur: Si ergo obtuleris
munus tuum ad altare, et illic recordatus fueris quod frater tuus habet
aliquid adversum te; relinque ibi munus tuum ante altare, et vade,
prius reconciliare fratri tuo : et tunc veniens offer munus tuum.
Hinc utique apparet de fratre dictum superius; quoniam sententia quae
sequitur, ea conjunctione connectitur ut superiori attestetur: non
enim ait, Si autem obtuleris munus tuum ad altare; sed ait, Si ergo
obtuleris munus tuum ad altare. Nam si irasci fas non est fratri suo
sine causa, aut dicere Racha, aut dicere Fatue; multo minus fas est
animo tenere aliquid ut in odium indignatio convertatur. Quo pertinet
etiam quod alio loco dicitur, Non occidat sol super iracundiam vestram
(Ephes. IV, 26). Jubemur ergo illaturi munus ad altare, si
recordati fuerimus aliquid adversum nos habere fratrem, munus ante
altare relinquere, et pergere ac reconciliari fratri, deinde venire et
munus offerre. Quod si accipiatur ad litteram, fortassis aliquis
credat ita fieri oportere, si praesens frater sit non enim diutius
differri potest, cum munus tuum relinquere ante altare jubearis: si
ergo de absente, et, quod fieri potest, etiam trans mare constituto
aliquid tale veniat in mentem, absurdum est credere ante altare munus
relinquendum, quod post terras et maria pererrata offeras Deo. Et
ideo prorsus intro ad spiritualia refugere cogimur, ut hoc quod dictum
est sine absurditate possit intelligi.
27. Altare itaque spiritualiter in interiore Dei templo ipsam fidem
accipere possumus, cujus signum est altare visibile. Quodlibet enim
munus offerimus Deo, sive prophetiam, sive doctrinam, sive
orationem, sive hymnum, sive psalmum, et si quid tale aliud
spiritualium donorum animo occurrit, acceptum esse non potest Deo,
nisi fidei sinceritate fulciatur, et ei fixe atque immobiliter tanquam
imponatur, ut possit integrum atque illibatum esse quod loquimur. Nam
multi haeretici non habentes altare, id est veram fidem, blasphemias
pro laude dixerunt; terrenis videlicet opinionibus aggravati, votum
suum tanquam in terram projicientes. Sed debet esse sana etiam
offerentis intentio. Et propterea cum tale aliquid oblaturi sumus in
corde nostro, id est in interiore Dei templo; Templum enim Dei
sanctum est, inquit, quod estis vos (I Cor. III, 17); et,
In interiore homine habitare Christum per fidem in cordibus vestris
(Ephes. III, 17): si in mentem venerit quod aliquid habeat
adversum nos frater, id est, si nos eum in aliquo laesimus; tunc enim
ipse habet adversum nos: nam nos adversus illum habemus, si ille nos
laesit: ubi non opus est pergere ad reconciliationem; non enim veniam
postulabis ab eo qui tibi fecit injuriam, sed tantum dimittes, sicut
tibi dimitti a Domino cupis, quod ipse commiseris: pergendum est ergo
ad reconciliationem, cum in mentem venerit quod nos forte fratrem in
aliquo laesimus; pergendum autem non pedibus corporis, sed motibus
animi, ut te humili affectu prosternas fratri, ad quem chara
cogitatione cucurreris, in conspectu ejus cui munus oblaturus es. Ita
enim etiam si praesens sit, poteris eum non simulato animo lenire,
atque in gratiam revocare veniam postulando, si hoc prius coram Deo
feceris, pergens ad eum non pigro motu corporis, sed celerrimo
dilectionis affectu; atque inde veniens, id est, intentionem revocans
ad id quod agere coeperas, offeres munus tuum.
28. Quis autem hoc facit, ut fratri suo vel non irascatur sine
causa, vel Racha non dicat sine causa, vel eum fatuum non appellet
sine causa, quod totum superbissime admittitur; vel forte si in aliquo
horum lapsus fuerit, quod est unum remedium, supplici animo veniam
deprecetur; nisi quisquis inanis jactantiae spiritu non inflatur ?
Beati ergo pauperes spiritu; quoniam ipsorum est regnum coelorum.
Nunc jam videamus quod sequitur.
|
|
