|
40. Illud magis solet sollicitare animum
parvulorum, qui tamen secundum praecepta Christi jam vivere gestiunt,
quod alio loco ipse Dominus dicit, Quisquis venit ad me, et non odit
patrem suum, et matrem, et uxorem, et filios, et fratres, et
sorores, insuper et animam suam, non potest meus esse discipulus
(Luc. XIV, 26). Videri enim potest contrarium minus
intelligentibus, quod hic vetat dimitti uxorem, excepta causa
fornicationis, alibi vero discipulum suum negat esse posse quemquam qui
non oderit uxorem. Quod si propter concubitum diceret, non etiam
patrem, et matrem, et fratres in eadem conditione poneret. Sed quam
verum est quod regnum coelorum vim patitur, et qui vim faciunt,
diripiunt illud (Matth. XI, 12)! Quanta enim vi opus est, ut
homo diligat inimicos, et oderit patrem, et matrem, et uxorem, et
filios, et fratres! Utrumque enim jubet, qui ad regnum coelorum
vocat. Et quomodo haec non sint contraria inter se, ipso duce
ostendere facile est; sed ea intellecta implere difficile: quanquam et
hoc eodem ipso adjuvante facillimum. Regnum enim aeternum quo
discipulos suos, quos etiam fratres appellat, vocare dignatus est,
non habet hujusmodi necessitudines temporales. Non enim est Judaeus,
neque Graecus, neque masculus, neque femina, neque servus, neque
liber; sed omnia et in omnibus Christus (Galat. III, 28, et
Coloss. III, 11). Et ipse Dominus dicit: In resurrectione
enim neque nubent, neque uxores ducent; sed erunt sicut Angeli Dei
in coelis (Matth. XXII, 30). Oportet ergo ut quisquis
illius regni vitam jam hic meditari voluerit, oderit non ipsos
homines, sed istas necessitudines temporales, quibus ista quae
transitura est vita fulcitur, quae nascendo et moriendo peragitur:
quod qui non odit, nondum amat illam vitam ubi nulla erit conditio
nascendi atque moriendi, quae copulat terrena conjugia.
41. Itaque si aliquem bene christianum, qui tamen habet uxorem,
quamvis cum ea adhuc filios generet, interrogem, utrum in illo regno
habere velit uxorem; memor utique promissorum Dei et vitae illius,
ubi corruptibile hoc induet incorruptionem, et mortale hoc induet
immortalitatem (I Cor. XV, 53, 54); jam magno vel certe
aliquo amore suspensus, cum exsecratione respondebit, se vehementer id
nolle. Rursus si interrogem, utrum uxorem suam post resurrectionem
accepta angelica immutatione quae sanctis promittitur, secum ibi vivere
velit; tam vehementer se id velle quam illud nolle respondebit. Sic
invenitur bonus christianus diligere in una femina creaturam Dei, quam
reformari et renovari desiderat; odisse autem conjunctionem
copulationemque corruptibilem atque mortalem: hoc est, diligere in ea
quod homo est, odisse quod uxor est. Ita etiam diligit inimicum, non
in quantum inimicus est, sed in quantum homo est; ut hoc ei velit
provenire quod sibi, id est, ut ad regnum coelorum correctus
renovatusque perveniat. Hoc et de patre et de matre et caeteris
vinculis sanguinis intelligendum est, ut in eis oderimus quod genus
humanum nascendo et moriendo sortitum est , diligamus autem quod
nobiscum potest ad illa regna perduci, ubi nemo dicit, Pater meus;
sed omnes uni Deo, Pater noster: nec, Mater mea; sed omnes illi
Jerusalem, Mater nostra: nec Frater meus; sed omnes de omnibus,
Frater noster: conjugium vero cum illo simul nobis in unum redactis,
quasi unius conjugis erit, qui nos de prostitutione hujus saeculi sui
sanguinis effusione liberavit. Necesse est ergo ut oderit ea quae
transeunt discipulus Christi, in iis quos secum ad ea venire
desiderat, quae semper manebunt; et tanto magis haec in eis oderit,
quanto magis eos diligit.
42. Potest igitur christianus cum conjuge concorditer vivere; sive
indigentiam carnalem cum ea supplens, quod secundum veniam, non
secundum imperium dicit Apostolus; sive filiorum propagationem, quod
jam nonnullo gradu potest esse laudabile; sive fraternam societatem,
sine ulla corporum commixtione, habens uxorem tanquam non habens, quod
est in conjugio Christianorum excellentissimum atque sublime: ut tamen
oderit in ea nomen temporalis necessitatis , et diligat spem
sempiternae beatitudinis. Odimus enim sine dubio, quod certe ut
aliquando non sit optamus, sicut istam ipsam praesentis saeculi vitam,
quam temporalem si non odissemus, non desideraremus futuram, quae non
est tempori obnoxia. Pro hac enim vita posita est anima, de qua ibi
dictum est, Qui non oderit insuper et animam suam, non potest esse
meus discipulus (Luc. XIV, 6). Huic namque vitae cibus est
necessarius iste corruptibilis, de quo ipse Dominus dicit, Nonne
anima plus est quam esca (Matth. VI, 25)? id est, haec vita
cui necessaria est esca. Et quod dicit, ut animam suam ponat pro
ovibus suis (Joan. X, 15); hanc utique vitam dicit, cum se pro
nobis moriturum esse pronuntiat.
|
|
