|
54. Sed jam ut istam quoque concludamus
summam, quid laboriosius et operosius dici aut cogitari potest, ubi
omnes nervos industriae suae animus fidelis exerceat; quam in vitiosa
consuetudine superanda? praecidat membra impedientia regnum coelorum,
nec dolore frangatur: toleret in conjugali fide omnia, quae quamvis
sint molestissima, crimen tamen illicitae corruptionis, id est,
fornicationis non habent: veluti si uxorem quisque habeat, sive
sterilem, sive deformem corpore, sive debilem membris, vel caecam,
vel surdam, vel claudam, vel si quid aliud, sive morbis et doloribus
languoribusque confectam, et quidquid excepta fornicatione cogitari
potest vehementer horribile, pro fide et societate sustineat; neque
solum talem non abjiciat, sed etiam si non habeat, non ducat eam quae
soluta est a viro, pulchram, sanam, divitem, fecundam. Quae si
facere non licet, multo minus sibi licere arbitretur ad ullum alium
illicitum concubitum accedere: fornicationemque sic fugiat, ut ab omni
turpi corruptione sese extrahat. Verum loquatur, neque id
jurationibus crebris, sed morum probitate commendet: rebellantes
adversum se omnium malarum consuetudinum innumerabiles turbas, de
quibus ut omnes intelligerentur, paucae commemoratae sunt, confugiens
ad arcem christianae militiae, tanquam de loco superiore prosternat.
Sed quis tantos labores inire audeat, nisi qui sic flagrat amore
justitiae, ut tanquam fame et siti vehementissime accensus, et nullam
sibi vitam donec ea satietur existimans, vim faciat in regnum
coelorum? Non enim aliter esse poterit fortis ad toleranda omnia,
quae in praecidendis consuetudinibus laboriosa et ardua et omnino
difficilia saeculi hujus amatores putant. Beati ergo qui esuriunt et
sitiunt justitiam; quoniam ipsi saturabuntur.
55. Verum tamen in his laboribus cum quisque difficultatem patitur,
et per dura et aspera gradum faciens circumvallatus variis
tentationibus, et hinc atque hinc insurgere praeteritae vitae moles
intuens, timet ne aggressa implere non possit, arripiat consilium, ut
auxilium mereatur. Quod est autem aliud consilium, nisi ut
infirmitatem aliorum ferat, et ei quantum potest opituletur, qui suae
divinitus desiderat subveniri? Consequenter itaque praecepta
misericordiae videamus. Mitis autem et misericors unum videntur: sed
hoc interest, quod mitis, de quo superius tractatum est, pietate non
contradicit divinis sententiis quae in sua peccata proferuntur, neque
illis Dei sermonibus quos nondum intelligit; sed nullum beneficium
praestat ei cui non contradicit nec resistit: misericors autem ita non
resistit, ut propter ejus correctionem id faciat, quem redderet
resistendo pejorem.
|
|
