|
49. Ideo, inquit, dico vobis, non habere
sollicitudinem animae vestrae quid edatis, neque corpori vestro quid
induatis. Ne forte, quamvis jam superflua non quaerantur, propter
ipsa necessaria cor duplicetur, et ad ipsa conquirenda nostra
detorqueatur intentio, cum aliquid quasi misericorditer operamur; id
est, ut cum consulere alicui videri volumus, nostrum emolumentum ibi
potius, quam illius utilitatem attendamus: et ideo nobis non videamur
peccare, quia non superflua, sed necessaria sunt quae consequi
volumus. Dominus autem admonet ut meminerimus multo amplius nobis
Deum dedisse, quod nos fecit et composuit ex anima et corpore, quam
est alimentum atque tegumentum, quorum cura nos duplicare cor non
vult. Nonne, inquit, anima plus est quam esca? Ut tu intelligas
cum qui dedit animam, multo facilius escam esse daturum. Et corpus
quam vestimentum, id est, plus est: ut similiter intelligas, eum qui
corpus dedit, multo facilius daturum esse vestimentum.
50. Quo loco quaeri solet utrum ad animam cibus iste pertineat, cum
anima incorporea sit, iste autem cibus corporeus. Sed animam hoc loco
pro ista vita positam noverimus, cujus retinaculum est alimentum istud
corporeum. Secundum hanc significationem dictum est etiam illud: Qui
amat animam suam, perdet illam (Joan. XII, 25). Quod nisi
de hac vita acceperimus, quam oportet pro regno Dei perdere, quod
potuisse Martyres claruit, contrarium hoc praeceptum erit illi
sententiae qua dictum est:
|
“Quid prodest homini, si totum mundum
lucretur, animae autem suae detrimentum faciat”
|
|
(Matth. XVI,
26)?
51.
|
“Respicite, inquit, volatilia coeli, quoniam non serunt,
neque metunt, neque congregant in horrea; et Pater vester coelestis
pascit illa: nonne vos pluris estis illis?”
|
|
id est, carius vos
valetis. Quia utique rationale animal, sicuti est homo, sublimius
ordinatum est in rerum natura, quam irrationabilia, sicut sunt aves.
|
“Quis autem, vestrum curans, inquit, potest adjicere ad staturam
suam cubitum unum? Et de vestimento quid solliciti estis?”
|
|
id est,
cujus potestate atque dominatu factum est ut ad hanc staturam corpus
vestrum perduceretur, ejus providentia etiam vestiri potest; non autem
vestra cura factum esse ut ad hanc staturam veniret corpus vestrum, ex
hoc intelligi potest, quod si curetis, et velitis adjicere unum
cubitum huic staturae, non potestis: illi ergo etiam tegendi corporis
curam relinquite, cujus videtis cura factum esse ut tantae staturae
corpus habeatis.
52. Dandum autem erat etiam documentum propter vestimentum, sicut
datum est propter alimentum. Itaque sequitur, et dicit:
|
“Considerate lilia agri quomodo crescunt; non laborant neque nent:
dico autem vobis quia nec Salomon in omni gloria sua sic vestitus est
ut unum ex his. Si autem fenum agri, quod hodie est et cras in
clibanum mittitur, Deus sic vestit; quanto magis ergo vos, modicae
fidei?”
|
|
Sed ista documenta non sicut allegoriae discutienda sunt, ut
quaeramus quid significent aves coeli, aut lilia agri; posita sunt
enim, ut de rebus minoribus majora persuaderentur: sicuti illud est de
judice qui nec Deum timebat, nec hominem reverebatur, et tamen saepe
interpellanti viduae cessit, ut ejus causam consideraret; non propter
pietatem aut humanitatem, sed ne taedium pateretur. Non enim ullo
modo ille injustus judex personam Dei allegorice sustinet: sed tamen
quantum Deus, qui bonus est et justus. curet deprecantes se, hinc
conjici Dominus voluit, quod nec injustus homo eos qui illum assiduis
precibus tundunt, vel propter taedium devitandum, potest contemnere
(Luc. XVIII, 2-8).
|
|
