|
71. Cum igitur praeceptum esset ne sanctum
detur canibus, et margaritae ante porcos mittantur, potuit auditor
occurrere et dicere, conscius ignorantiae atque infirmitatis suae, et
audiens praecipi sibi ne daret, quod scipsum nondum accepisse
sentiebat: potuit ergo occurrere ac dicere, Quod sanctum me dare
canibus, et quas margaritas me mittere ante porcos vetas, cum adhuc ea
me habere non videam? opportunissime subjecit, dicens,
|
“Petite, et
dabitur vobis; quaerite, et invenietis; pulsate, et aperietur
vobis. Omnis enim qui petit, accipit; et qui quaerit, invenit; et
pulsanti aperietur.”
|
|
Petitio pertinet ad impetrandam sanitatem
firmitatemque animi, ut ea quae praecipiuntur, implere possimus:
inquisitio autem, ad inveniendam veritatem. Cum enim beata vita
actione et cognitione compleatur, actio facultatem virium,
contemplatio manifestationem rerum desiderat: horum ergo primum
petendum, secundum quaerendum est; ut illud detur, hoc inveniatur.
Sed cognitio in hac vita, viae prius quam ipsius possessionis est:
sed cum quisque veram viam invenerit, perveniet ad ipsam possessionem;
quae tamen pulsanti aperitur.
72. Ut ergo tria ista, id est, petitio, inquisitio, pulsatio,
manifesta fiant, sub aliquo exemplo ponamus aliquem infirmis pedibus
ambulare non posse: prius ergo sanandus et firmandus est ad
ambulandum; et ad hoc pertinet, quod dixit, Petite. Quid autem
prodest quod ambulare jam, vel etiam currere potest, si per devia
itinera erraverit? secundum est ergo, ut inveniat viam quae ducit eo
quo vult pervenire: quam cum tenuerit, et pervenerit ad cum ipsum
locum ubi habitare vult, si clausum invenerit; neque ambulare
potuisse, neque ambulasse ac pervenisse profuerit, nisi aperiatur: ad
hoc ergo pertinet quod dictum est, Pulsate .
73. Magnam autem spem dedit et dat ille qui promittendo non
decipit: ait enim, Omnis qui petit, accipit; et qui quaerit,
invenit; et pulsanti aperietur. Ergo perseverantia opus est, ut
accipiamus quod petimus, et inveniamus quod quaerimus, et quod
pulsamus aperiatur. Quemadmodum autem egit de volatilibus coeli et de
liliis agri, ne victum nobis vestitumque desperaremus adfuturum, ut
spes a minoribus ad majora consurgeret; ita et hoc loco,
|
“Aut quis
erit, ex vobis, inquit, homo, quem si petierit filius ejus panem,
numquid lapidem porriget ei? aut si piscem petierit, numquid serpentem
porriget ei? Si ergo vos, cum sitis mali, nostis bona data dare
filiis vestris; quanto magis Pater vester qui in coelis est, dabit
bona petentibus se?”
|
|
Quomodo mali dant bona? Sed malos appellavit
dilectores adhuc saeculi hujus et peccatores. Bona vero quae dant,
secundum eorum sensum bona dicenda sunt, quia haec pro bonis habent.
Quanquam et in rerum natura ista bona sint, sed temporalia et ad istam
vitam infirmam pertinentia: et quisquis ea malus dat, non de suo dat;
Domini est enim terra et plenitudo ejus (Psal. XXIII, 1) qui
fecit coelum et terram, mare et omnia quae in eis sunt (Psal
CXLV, 6). Quantum ergo sperandum est daturum Deum nobis bona
petentibus, nec nos posse decipi, ut accipiamus aliud pro alio, cum
ab ipso petimus; quando etiam nos, cum simus mali, novimus id dare
quod petimur? non enim decipimus filios nostros; et qualiacumque bona
damus, non de nostro, sed de ipsius damus.
|
|
