|
15. Sed jam considerandum est quae nos orare
ille praeceperit, per quem et discimus quid oremus, et consequimur
quod oramus. Sic itaque orate vos, inquit: Pater noster qui es in
coelis, sanctificetur nomen tuum: adveniat regnum tuum: fiat voluntas
tua sicut in coelo et in terra: panem nostrum quotidianum da nobis
hodie: et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus
debitoribus nostris: et ne nos inferas in tentationem; sed libera nos
a malo. Cum in omni deprecatione benevolentia concilianda sit ejus
quem deprecamur, deinde dicendum quid deprecemur; laude illius ad quem
oratio dirigitur, solet benevolentia conciliari, et hoc in orationis
principio poni solet: in quo Dominus noster nihil aliud nos dicere
jussit, nisi, Pater noster qui es in coelis. Multa enim dicta sunt
in laudem Dei, quae per omnes sanctas Scripturas varie lateque
diffusa poterit quisque considerare, cum legit: nusquam tamen
invenitur praeceptum populo Israel ut diceret, Pater noster, aut ut
oraret Patrem Deum; sed Dominus eis insinuatus est, tanquam
servientibus, id est, secundum carnem adhuc viventibus. Hoc autem
dico, cum mandata Legis acciperent, quae observare jubebantur: nam
Prophetae saepe ostendunt eumdem Dominum nostrum etiam Patrem eorum
esse potuisse, si ab ejus mandatis non aberrarent: sicuti est illud,
Filios genui, et exaltavi; ipsi autem spreverunt me (Isai. I,
2); et illud, Ego dixi, Dii estis, et filii Excelsi omnes
(Psal. LXXXI, 6); et illud, Si Dominus sum, ubi est
timor meus? et si Pater sum, ubi est honor meus (Malach. I,
6)? et alia permulta, ubi arguuntur Judaei, quia filii esse
peccando noluerunt: exceptis eis quae in prophetia dicuntur de futuro
populo christiano, quod Patrem Deum esset habiturus, secundum illud
evangelicum, Dedit eis potestatem filios Dei fieri (Joan. I,
12): apostolus autem Paulus dicit, Quamdiu haeres parvulus est,
nihil distat a servo; et spiritum adoptionis nos accepisse commemorat,
in quo clamamus, Abba, Pater (Rom. VIII, 15-23, et
Galat. IV, 1-6).
16. Et quoniam quod vocamur ad aeternam haereditatem, ut simus
Christi cohaeredes, et in adoptionem filiorum veniamus, non est
meritorum nostrorum, sed gratiae Dei; eamdem ipsam gratiam in
orationis principio ponimus, cum dicimus, Pater noster. Quo nomine
et charitas excitatur; quid enim charius filiis debet esse quam pater?
et supplex affectus, cum homines dicunt Deo, Pater noster: et
quaedam impetrandi praesumptio, quae petituri sumus; cum priusquam
aliquid peteremus, tam magnum donum accepimus, ut sinamur dicere,
Pater noster, Deo. Quid enim jam non det filiis petentibus, cum
hoc ipsum ante dederit, ut filii essent? Postremo quanta cura animum
tangit, ut qui dicit, Pater noster, tanto Patre non sit indignus?
Si enim quisquam plebeius senatorem grandioris aetatis ab eo ipso
patrem vocare permittatur; sine dubio trepidabit, nec facile audebit,
cogitans humilitatem generis sui, et opum indigentiam, et plebeiae
personae vilitatem: quanto ergo magis trepidandum est appellare Patrem
Deum, si tanta est labes, tantaeque sordes in moribus, ut multo
justius eas a sua conjunctione Deus expellat, quam ille senator
cujusvis mendici egestatem? Quandoquidem ille hoc contemnit in
mendico, quo et ipse potest rerum humanarum fragilitate devenire:
Deus autem in sordidos mores nunquam cadit. Et gratias misericordiae
ipsius, qui hoc a nobis exigit, ut Pater noster sit; quod nullo
sumptu, sed sola bona voluntate comparari potest. Admonentur etiam
hic divites, vel genere nobiles secundum saeculum, cum christiani
facti fuerint, non superbire adversus pauperes et ignobiles; quoniam
simul dicunt Deo, Pater noster: quod non possunt vere ac pie
dicere, nisi se fratres esse cognoscant.
|
|
