|
Spiritus dicitur multis modis. Dicitur namque Spiritus Deus, et
aer iste, et flatus aeris qui a corde receptus et inde per totum corpus
emissus mortalium vitam flatu necessario continet. Iste tamen spiritus
jure anima dici non potest, quia aeris varietate dissolvitur. Dicitur
spiritus anima, sive hominis, sive pecoris. Dicitur spiritus mens
rationalis, ubi est quaedam scintilla tanquam oculus animae, ad quem
pertinet imago et cognitio Dei. Oculus animae est mens ab omni
corporis labe pura, mentis aspectus est ratio, intellectus visio.
Tria haec omni animae necessaria sunt: ut sanos oculos habeat, ut
aspiciat, ut videat. Sanos oculos habet, cum a mortalium
cupiditatibus est purgata atque remota. Aspicit, cum in Dei lumine
contemplationis oculos figit. Videt, cum in illa contemplatione
conspicit quanta sint gaudia, quanta laetitia, quanta securitas,
quanta serenitas, et quanta jucunditas. Sanitas facit illam securam,
aspectus rectam, visio beatam. Cum enim fuerit ab omni faece libera
maculisque diluta, tunc se denique in se ipsa libentissime tenet , et
nihil sibi metuit, aut ulla sua culpa quidquam angitur: et tunc
ingenti quadam et incredibili fiducia pergit in Deum, id est, in
ipsam contemplationem veritatis; aspectum siquidem rectum sequitur ipsa
visio Dei, qui est finis aspectus. Sic anima prius sanatur, sanata
introducitur, introducta reficitur . Spiritus etiam est quaedam vis
animae, mente inferior, ubi corporalium rerum similitudines
exprimuntur. Nec ipse spiritus corpus est, sed corpori similis.
Quae enim spiritu videntur, non sunt corporalia, sed corporalibus
similia. Facies siquidem hominis et nobis forinsecus nota est, et in
memoria nostra habet imaginem suam, incorporalem quidem, sed corpori
similem. Mundi quoque istius mirabilis pulchritudo, et nobis foris
praesto est, et in memoria nostra habet imaginem suam, incorporalem
quidem, sed corpori similem, ad quam recurrimus cum clausis oculis eam
cogitamus. Quod enim est ad corporis sensum aliquod corpus in loco,
hoc est ad animi aciem similitudo corporis in memoria: et quod est
intentio voluntatis ad corpus visum visionemque copulandam, hoc est
eadem intentio voluntatis ad copulandam imaginem corporis, quae est in
memoria et visione cogitantis. Ille spiritus dicitur factus ad
imaginem et similitudinem Dei, in quo est cognitio veritatis et amor
virtutis. Imago siquidem est in cognitione, et similitudo in
dilectione. Imago, quia rationalis; et similitudo, quia
spiritualis. Haeret siquidem veritati nulla interposita substantia.
Rationale nostrum , quo ratiocinamur, intelligimus, et sapimus,
spiritum dicimus. Hunc autem spiritum Apostolus mentem vocat, cum
dicit, Renovamini spiritu mentis vestrae (Ephes. IV, 23); id
est, mente, nihil enim aliud est spiritus mentis, quam mens: sicut
corpus carnis, nihil aliud est quam caro.
|
|
